“η κλήση σας είναι σε αναμονή,
Φεβρουαρίου 5, 2008
,παρακαλώ περιμένετε”
στον πολυχώρο αυτό [ευάερος, ευήλιος και με άφθονο πάρκινγκκκ] δεν υπάρχουν ραντεβού ούτε είμαστε Άγγλοι στη συνέπεια..["είμαστε" ..μου μιλώ σε πληθυντικό ευγενείας]
τα ποστ καραδοκούν συχνόπυκνα γιατί ανάλογη είναι και η συχνότητα με την οποία σκέφτομαι μπαρούφες που θέλω να γράψω…
Αυτήν τη φορά όμως το κακό παραέγινε και έχει πέσει πολύ ησυχία.
και σου λέει ο άλλος..Τι έγινε΄..κλείσαμε ένα χρόνο κι έκλεισε το μαγαζί?
Έχουμε λάβει παράπονα ηλεκτρονικά, προφωρικά αλλά και γραπτές επιστολές,, 2 αγωγές για ασυνέπεια μεγίστου είδους και εκκρεμεί μια μήνυση που γράφει αυτολεξεί “dimhap μας έχεις καρα-κλάσει”
Μέχρι να βρω το δίκιο μου στα δικαστήρια, βρίσκω χρόνο να γράψω λίγα πράματα εδώ
Κακά τα ψέμματα αυτόν τον καιρό μου έχουν μπει τα 2 πόδια σε 1 παπούτσι..
Βρίσκομαι στην καρδιά μιας εξεταστικής και η αλήθεια είναι πως η σχέση μου με τη σχολή αναθερμαίνεται.
ολημερίς διαβάζω , το βράδυ εγκρεμίζομαι
Συγχρόνως καταπιάνομαι με κάτι που έχω αρχίσει να αγαπώ.. κάτι που με γεμίζει αλλά είναι και η αιτία να ξαγρυπνώ μπροστά σ’εναν υπολογιστή. δεν το μετανοιώνω. ούτε λέω κάτι παραπάνω:)
Έμμεσα ,,μιας και είσαι τσακάλι,, καταλαβαίνεις ότι κατιτίς ετοιμάζεται..κατιτίς είναι στα σκαριά..
και ναι θα χεις πέσει μέσα..
μένουν λίγα μερεμέτια και μια κόκκινη κορδέλα να κόψω…
κι όμως! προς το παρόν δεν προλαβαίνω τίποτα
δωσμου λοιπόν λίγο χρόνο μέχρι να λήξει η ριμαδιασμένη εξεταστική και θα επιστρέψω σύντομα.θα δεις..
μέχρι να σε ξαναδώ..λέω να κρεμάσω την ακόλουθη ταμπέλα:)
