Παρακαλώ ενημερώστε τα links και τα feeds σας γιατι

μεταφερθήκαμε.. ε και σας περιμένουμε

www.dimhap.com/blog

σπεύσατε ταχέως στη νέα γειτονιά και ενημερώστε οποιοδήποτε τυχόν αραχνιασμένο λινκ έχει μείνει με την παλιά διεύθυνση
όσον αφορά το RSS παρακαλείστε να επιβεβαιώσετε ότι είστε συντονισμένοι στο http://feeds.feedburner.com/dimhap

Εδώ κόβουμε την κορδέλα και τσιμπάμε ψιψιψόνια απ’τον μπουφέ
να μπείτε με το δεξί ή με το αριστερό
σκουπίζουμε τα πόδια στα χαλάκι που γράφει γουελκαμ. μόλις το σφουγγάρισα λέμε

spread the world

dimhap.com/blog και dimhap.com στον αέρα.

χαμόγελο.

στον πολυχώρο αυτό [ευάερος, ευήλιος και με άφθονο πάρκινγκκκ] δεν υπάρχουν ραντεβού ούτε είμαστε Άγγλοι στη συνέπεια..["είμαστε" ..μου μιλώ σε πληθυντικό ευγενείας]
τα ποστ καραδοκούν συχνόπυκνα γιατί ανάλογη είναι και η συχνότητα με την οποία σκέφτομαι μπαρούφες που θέλω να γράψω…

Αυτήν τη φορά όμως το κακό παραέγινε και έχει πέσει πολύ ησυχία.
και σου λέει ο άλλος..Τι έγινε΄..κλείσαμε ένα χρόνο κι έκλεισε το μαγαζί?

Έχουμε λάβει παράπονα ηλεκτρονικά, προφωρικά αλλά και γραπτές επιστολές,, 2 αγωγές για ασυνέπεια μεγίστου είδους και εκκρεμεί μια μήνυση που γράφει αυτολεξεί “dimhap μας έχεις καρα-κλάσει”

Μέχρι να βρω το δίκιο μου στα δικαστήρια, βρίσκω χρόνο να γράψω λίγα πράματα εδώ

Κακά τα ψέμματα αυτόν τον καιρό μου έχουν μπει τα 2 πόδια σε 1 παπούτσι..
Βρίσκομαι στην καρδιά μιας εξεταστικής και η αλήθεια είναι πως η σχέση μου με τη σχολή αναθερμαίνεται.

ολημερίς διαβάζω , το βράδυ εγκρεμίζομαι

Συγχρόνως καταπιάνομαι με κάτι που έχω αρχίσει να αγαπώ.. κάτι που με γεμίζει αλλά είναι και η αιτία να ξαγρυπνώ μπροστά σ’εναν υπολογιστή. δεν το μετανοιώνω. ούτε λέω κάτι παραπάνω:)

Έμμεσα ,,μιας και είσαι τσακάλι,, καταλαβαίνεις ότι κατιτίς ετοιμάζεται..κατιτίς είναι στα σκαριά..
και ναι θα χεις πέσει μέσα..
μένουν λίγα μερεμέτια και μια κόκκινη κορδέλα να κόψω…

κι όμως! προς το παρόν δεν προλαβαίνω τίποτα

δωσμου λοιπόν λίγο χρόνο μέχρι να λήξει η ριμαδιασμένη εξεταστική και θα επιστρέψω σύντομα.θα δεις..

μέχρι να σε ξαναδώ..λέω να κρεμάσω την ακόλουθη ταμπέλα:)

τα πρώτα λόγια του παρουσιαστή: “1 χρόνος dimhap blogging!”

[κάπου εδώ πετάγονται ξανθιές γλάστρες τηλεπαιχνιδιού και ξεφωνίζουν..”wow ένας χρόνος”ενώ αμφιβάλω κατά πόσο το κοινό χειροκροτεί]

Την σήμερον ημέραν, Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2008 το blogging του χρήστη dimhap(αυτού του περίεργου μουρτζούφλη ναι) κλείνει έναν χρόνο ζωής.Έκλεισε ο πρώτος κύκλος και στήθηκε τρικούβερτο γλέντι καθώς επίσημα το blog έχει τα πρώτα του γενέθλια και το βλέπω να’χει κέφια σήμερα.άντε να ωριμάσει

Προβλέπω ένα μακρόσυρτο σεντόνι γιαυτό σε προϊδεάζω από τώρα πως μπορείς να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια αλλά να ξέρεις πως θα χάσεις τα γλυκά του μπουφέ:)
Σήμερα το κλίμα είναι πρόσφορο για έναν απολογισμό..

Μεταφερόμαστε 2 χρόνια πριν.Πρακτικά κάπου εδώ εντοπίζεται η διεύρυνση των οριζόντων μου(όπατις).Τελειώνει το λύκειο και η είσοδος μου στο πανεπιστήμιο συνοδεύεται από ένα λαμπρό γεγονός.Επιτέλους η pstn σύνδεσή μου γίνεται adsl.Από το 2002 τρύπωνα στον internet μα η adsl ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα να απομυθοποιήσω το μέρος αυτό.Γοητεύτηκα, έμαθα κατατόπια και μετρίασα φόβίες.
Άρχισα να πέφτω σε ξένα blogs μιας και συναντούσα τίτλους τους σε αποτελέσματα του googling.Δεν άργησε ο καιρός που έπεσα και στα ελληνικα γνωρίζοντας έτσι το ντόπιο πράμα.Διάβασα πράγματα που με παραξένευσαν, κάποια που μου φάνηκαν αποκρουστικά και κάποια που με κέρδισαν με την πρώτη ματιά.Αρχές του 2006 λοιπόν και όσο περνάνε οι μήνες αρχίζω επίσημα να ενστερνίζομαι όρους όπως blogging, ποστ, μπλογκόσφαιρα αναμφίβολα σαγηνευμένος από τη δυνατότητα να διακοσμείς έναν χώρο με τα δικά σου “χρώματα” και ‘κει μέσα να εκφράζεσαι.

Ζήλεια?χμμ..η ζήλεια είναι λάθος λέξη.Δεν πιστεύω πως ζήλεψα αλλά μετά απ’ όσα έβλεπα, αναζωπυρώθηκε μια επιθυμία να ασχοληθώ παραπάνω με το ίντερνετ, μια έντονη θέληση να δημιουργήσω ένα ηλεκτρονικό ημερολόγιο.δικό μου.αποκλειστικά δικό μου.

Μετά από 1 χρόνο στο κουρμπέτι, μπορώ να πω πως το blogging εξελίχθηκε σε αγαπημένη συνήθεια και μάλιστα ,κατα καιρούς, ζωτικής σημασίας.
Αρχικά δεν ήθελα να το μάθει κανείς από τα άτομα που ξέρω μα καλώς ή κακώς δεν έμεινε έτσι.Έγινε μέρος της ζωής μου.Δεν ξέρω κατά πόσο θα σου φανεί γελοίο, αλλά ο χώρος αυτός έγινε μια στέγη όπου ένιωθα ζεστά περισσότερο από οπουδήποτε αλλού.Έγραψα προβληματισμούς, μάζεψα απόψεις, αναπροσανατολίστηκα, έπαιξα με μουσικές και εικόνες, γνώρισα κόσμο.
έκανα γνωστούς..αυτό πραγματικά άξιζε.

ας βάλω σε μια σειρά τις σκόρπιες σκέψεις μου..
Μετά από ένα χρόνο blogging εξακολουθώ να βλέπω με υποψία θέματα όπως ασφάλεια, πνευματικά δικαιώματα και οτιδήποτε άλλο μπορεί εύκολα να διεφθαρθεί στο internet. παλιά βέβαια φοβόμουν – τώρα όχι.
Εξακολουθώ κατά καιρούς να προβληματίζομαι για τον αναγνώστη μου (δεν θέλω το blog να το δει συγγενής,,περίεργη εμμονή ε?θα ένιωθα άβολα..χωρίς λόγο)

Αυτό είναι το προσωπικό μου ημερολόγιο και μπορεί να μπαίνει όποιος θέλει μιας και δεν έχει κλειδαριά αλλά είναι σφάλμα να συνδέεις τον dimhap εδώ με τον dimhap του έξω κόσμου.
Ο άνθρωπος..ο χαρακτήρας είναι ο ίδιος..όμως το σύννεφο που έφτιαξα εδώ για να εξωτερικεύω σκέψεις διαφέρει από το “στήσιμο” μου στην έξω κοινωνία.
Στον έξω κόσμο δεν μιλώ σ’ οποιονδήποτε με την ίδια άνεση που μιλώ(φλυαρώ!) εδώ.
Από την άλλη μεριά, εδώ δεν βλέπεις τα μάτια μου ούτε τη γλώσσα του σώματος.Με τον καιρό λοιπόν η λαλιά(τι λέξη κιαυτή) προπονήθηκε και βρήκε τρόπο να αποτυπώνεται ηλεκτρονικά.όχι για όλους και σίγουρα όχι κατανοητή για όλους. συνήθισα τη μετάλλαξη αυτή και συμφιλιώθηκα μαζί της.

1 χρόνος dimhap blogging και πλέον καιρός τα λόγια να λιγοστέψουν.
Ξεκίνησε από blogspot, πήγε στο wordpress και εξακολουθεί να παίζει,να πειραματίζεται και συγχρόνως να ωριμάζει παρέα με μένα.
Εδώ κι έναν χρόνο χαμηλώνουν τα φώτα (dim the lights) κιαυτό θα συνεχίσει να γίνεται γιατί το αγαπώ.και το αγαπώ πολύ.
Μέχρι να το μισήσω θα ζω μαυτό ..στην κρίση σου είναι αν θα το ακολουθήσεις ή όχι..

τέρμα το μπλα-μπλα!

Γλυκά έχει στον μπουφέ..αφήστε κάτι και για μένα και πείτε κανά χρόνια πολλά:)

(όσο προλαβαίνετε δηλαδή γιατί λίαν συντόμως θα ακολουθήσουν αλλαγές ,,το under construction στο header δεν είναι τυχαίο)

Ας μην κοροιδευόμαστε.Η ημερομηνία λήξης των γιορτών είναι κάτι δύσπεπτο για όλους.πότε να το χονέψεις που οι μέρες φεύγουν πριν καλά έρθουν.
Μέσα σ’αυτους που δυσκολέυονται στην “πέψη” βρίσκονται και οι φοιτητές λέγω βεβαίως-βεβαίως.

Όπου κιαν είσαι..είτε αυτό λέγεται Αγγλίες είτε μπουγατσοφραπεδούπολη πρέπει λιγάκι να προβληματιστείς, να αναλογιστείς τι γίνεται,,να σου κουνηθεί έστω και μια τρίχα[ε δεν ξέρω τι τρίχα] και να ξυπνήσεις μπας και μπορέσεις να στρωθείς.
με απλά λόγια..μέσα τα κεφάλια.

Ενημερώνουμε τους αγαπητούς αναγνώστες πως για κάποιο χρονικό διάστημα το ‘(dim)the Lights’ θα ανανεώνεται με πιο αργούς ρυθμούς μιας και ο ιδιοκτήτης του σκοπεύει να ανοίξει βιβλία και να μελετήσει τα γραφούμενα της επιστήμης του.
να δοκιμάσει βρε αδερφέ την τύχη του μέχρι να ξαναβάλει πλώρη για άλλα.

Όταν ξαναέρχεται δουλειά στο προσκήνιο, πέραν του γεγονότος ότι είναι μια πρόκληση, το μυαλό μου συνήθως αναπολέι ξέγνοιαστες στιγμές ταξιδιών.
Ανοίγω album [ ηλεκτορνικά.με τις ψηφιακές όσο να πεις πάει αυτή η γλύκα του να ξεφυλίζεις album]..βλέπω φωτογραφίες και αναπολώ στιγμές.
Αυτή τη φορά κόλλησα στο Βερολίνο.
Την φωτογραφία την τράβηξα τον Αύγουστο του 2006 που επισκέφθηκα την πόλη.
Μια πόλη που πραγματικά αγάπησα για πολλούς λόγους.
[πρόσφατα τελείωσα και τα σεμινάρια Photoshop και είπα να παίξω λίγο μαζί της]

τα σημερινά ” Στίγματα™ ” φιλοξενούν ένα σύμβολο της πόλης του Βερολίνου.
(μαζί με μια coca cola)
πρόκειται για το Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche (πόσα σύμφωνα μαζί στριμώχνουν αυτοί οι γερμανοί;).Εκκλησία κατεστραμμένη από τον πόλεμο την οποία διατηρούν ανέγγιχτη, και η οποία περικλείεται από το μοντέρνο αντίστοιχό της.
Η αρχική κατασκευή ήταν εντυπωσιακού μεγέθους.Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου (1943) η εκκλησία καταστράφηκε από βομβαρδιστική επιδρομή της βρετανικής RAF. Το μόνο υπόλοιπο του παλαιού κτηρίου είναι τα ερείπια του καμπαναριού, το οποίο αναφέρεται επίσης ως «der Hohle Zahn» πράγμα που σημαίνει “κούφιο δόντι”.δεν έχουν και άδικο,,μοιάζει.

ρε συ αυτό το Βερολίνο..πρέπει να ξαναπάω..πρέπει να ξαναπάω..πρέπει πρέπει
πρεπει να..γκχμ γκχμ . να διαβάσω..

Στίγματα τέλος.
Μέσα τα κεφάλια λέμε
ε καλά νταξ.ας βγω και σήμερα ε?

καλό ξεκίνημα σε οτιδήποτε κάνεις αυτή τη νέα χρονιά και μια ντουζίνα χαιρετισμοί συμπαράστασης σε κάθε συμπάσχοντα.
όλα τα σχόλια καλοδεχούμενα. αποχωρώ.

Καλή Χρονιά
..οι ευχές μου από μια φίλη εδώ:)

dimhapi new year

σαν ναχουμε πανσέληνο απόψε..το σηκώνει το κλίμα για καλοσύνες.ώρα για ευχές..

σε όλους όσους περίμεναν αυτήν την περίοδο πως και πως,
σε όσους έχουν ταπεινά ή τρελά σχέδια γιαυτές τις μέρες,
σε όσους δεν έχουν κανονίσει τίποτα και απλά περιμένουν ένα δείγμα ζεστασίας..
σε όσους θα κουραστούν να παίρνουν δώρα και σε όλους αυτούς που δεν θα πάρουν κανένα ..
σε όσους θα δουλεύουν ακόμα κιαν είναι αργία..
σ’αυτούς και σ’άλλους τόσους ,,
θερμές ευχές για Καλά Χριστούγεννα

Χαρούμενες γιορτές με χαμόγελα και παρέα.ζεστές κούπες καφέ το πρωί κι όσο αλκοόλ αγαπάς το βράδυ:)
merry pissmas christmas:)

• πρέπει να αληθεύουν οι φήμες για την έχθρα των βορείων με τον Σάντα.Σύμφωνα με μαρτυρίες Θεσσαλονικιών αυτό το ερυθρόλευκο πετούμενο δεν είναι ευπρόσδεκτο.ο Άγιος Δημήτρης μπορεί να κάνει καλύτερα τη βρωμοδουλειά κα είναι και μπαοκ.

• πριν σ’αφήσω σε ησυχία,,τσέκαρε τα ακόλουθα τρίγωνα-κάλαντα και μετά έλα να μου πεις για Wham και άλλα σουξέ

μερικό κοπιράιτ της εικόνας από τις τελευταίες δουλειές του λαμπρού The boy Fitz Hammond

(*)

1.The Killers – Tranquilize [feat. Lou Reed]
2.REM – Drive
3.Voxtrot – Kid Gloves
4.Velvet Underground – Sunday Morning
5.Parov Stelar – homesick(*)

(*)

γράφω τις τελευταίες λέξεις και τρέχω στον σταθμό των τρένων.
ο ομιλών (τρομάρα του) αρριβάρει για 3μερο στο Βόλο και εγκάρδια σας έυχεται καλό γουικεντ.

φιλόδοξη συνταγή για να με βάλει στο κλίμα
και να σου πω καλό μήνα:)

The Killers[με ωραία πουλόβερ]-Don’t Shoot Me Santa
a bullet in your what?

p.s:Θέλω και γω τέτοιο πουλόβερ.

Ένα άρωμα κανέλα [παρφούμ λα κανέλ,δώρο από κάθε πλανόδιο σαλεπο-πωλητή] διάχυτο στην Αριστοτέλους και στα λιθόστρωτα σοκάκια του Λιμανιού.
Ένα κρύο τσουτσουχτερό με τον Νοέμβρη να φτύνει το φθινόπωρο ανεβάζοντας τα χειμωνιάτικα στάνταρ και ταπεινώνοντας το (τάχα) ζεστό σου μπουφάν
Μια διάθεση να τρέξεις, να δεις, να προλάβεις, να ξενυχτίσεις χωρίς το σώμα να μπορεί πάντα να σ’ακολουθεί

Βδομάδα Θεσσαλονίκης και Φεστιβάλ ταινιών.
πρόλαβα να το φωτογραφήσω.
ήρθε, έμεινε λίγο κι έφυγε.

16 του μηνός και το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου άνοιξε τις πόρτες του για ακόμη μια χρονιά.Την αυλαία -πέρα από την τελετή έναρξης[με μπόλικα μπαλόνια]-άνοιξε στην ουσία η πορεία του Πολυτεχνείου. Μετά απ’αυτήν, η κίνηση σε Τσιμισκή, Μητροπόλεως και λεωφόρο Νίκης άρχισε να σημειώνει τα πρώτα limit up.

πολλές γιαγιάδες στο δρόμο και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί.[δες κακία]
στην δε τελετή έναρξης και λήξης τα λουξ καπί με τις -σήμα κατατεθέν:φουσκωτό μαλλί- [υπέρ]γηραιές κυρίες, με όλο το απόθεμα από χρυσαφικά πάνω τους, έκαναν πασαρέλα.
νάζι και υφάκι κοντέσας 80χρονών!..όσο να πεις αυτές οι τελετές είναι καλή μόστρα!θαναι και ο υπουργός τι καλά! ..και να σε σπρώχνουν και στην είσοδο. Δεν ήθελε μεγάλη προσπάθεια για να δεις μπόλικες θέσεις πιασμένες από τέτοιες γύρω σου
[κακίες, λέμε κακίες]

ας παραμείνω όμως στα της πόλης:)
Τα αστικά όπως όλη την χρονιά έτσι και τώρα δεν δίστασαν να σου βγάλουν την ψυχή.
ειδικά αυτό το άτιμο το 14..τι να πρωτοπω..πρότυπο ορθής λειτουργίας αστικού συγκοινωνίας!
κρατιέμαι και δεν λέω άλλα..παρόλο που στο άκουσμα του μπορώ να βρίζω ως το πρωί.

το κέντρο της πόλης δεν άλλαξε ίσως καθόλου.μόνο έξυπνες πινελιές-λεπτομέρειες σε συγκεκριμένες γωνίες.
όταν κόντευες όμως στην πλατεία Αριστοτέλους, την χάζευες:) είτε ξένος, είτε ντόπιος.

“έλα πάρε πάρε σαλέπι ζεστό, σαλεπάκι ζεστό” ακούγεται από τους πωλητές του δρόμου σε συνδυασμό με τις φλογέρες και τα τραγούδια των κλασσικών πια trendo – ινδιάνων που τους βρίσκεις παντού.

..περπάτημα από Αριστοτέλους μέχρι το Λιμάνι και πέραν του γεγονότος ότι το δάγκωνες ,το κυκλοφοριακό σε έσφιγγε,, χτίζουν και μια υποθαλάσσια.

Οι αποθήκες στο λιμάνι (που φιλοξενούσαν επίσης χώρους προβολών) στολισμένες και έτοιμες για την περίσταση.Όπου κι αν πήγαινα, έβλεπα συνέχεια παρέες εθελοντών είτε να κάνουν διάλειμμα για καφέ είτε να τρέχουν απο εδώ κιαπό κει [και γω να μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που δεν έγινα ένας απ'αυτούς.έπρεπε να βρω μέσο..θα μπορούσα ακόμα και να δουλέψω εκει,,μούρλια χαρτζιλίκ]

Δεν μπορείς να πεις,η πόλη είναι όμορφη, πολύ όμορφη, παρόλο που κάποιος της έκλεψε την ομίχλη.Η απουσία της περίφημης “ομίχλης του Θερμαϊκού” που τα περασμένα χρόνια είχε κακομάθει τον κόσμο με τη γοητεία της,έγινε λίγο-πολύ αισθητή όπως και η ανύπαρκτη φωταγώγηση της λεωφόρου Νίκης ..δεν ξαφνιάστηκε κανείς..απλά..όσο να πεις.. μάλλον κάποιοι θα βαριούνται στον Δήμο:)

όσον αφορά τα της διοργάνωσης,
Τα ταμεία ήταν περισσότερα αυτή τη χρονιά και μπόλικος κόσμος έτρεξε να κλείσει εισιτήρια όσο νωρίς μπορούσε.πολλά προπληρωμένα εισητήρια μείναν εκτός αίθουσας καθώς συχνά ο δικαιούχος αργούσε και την θέση του την έπαιρνε άλλος..αυτός ο άλλος ,, 2-3 φορές ήμουν εγώ!Αγόρασα μια κάρτα η οποία μου ρήμαξε τα οικονομικά της εβδομάδας, αλλά είχα το πλεονέκτημα να μπορώ να μπαίνω παντού:)

Σε ένα Φεστιβάλ σήμα κατατεθέν της πόλης, όπου το μόνο που λίγο-πολύ κρίνεται παραμένει το διαγωνιστικό του μέρος (για πολλούς το μόνο κομμάτι χωρίς ουσιαστική ταυτότητα [ταυτότητα λέω,όχι αξία.] ) συχνά το κάτι τις παραπάνω το κάνουν οι ταινίες που είναι εκτός διαγωνισμού[αφιερώματα κλπ].Έτσι λοιπόν και φέτος πολύ κόσμο και “γκλαμουριά” συγκέντρωσαν τα καλοεπιλεγμένα 3 κεντρικά αφιερώματα στον Νικολαΐδη (απ’ το Ελληνικό Πρόγραμμα), τον Ναρούσε (απ’ τις Ημέρες Ανεξαρτησίας) και τον Καρονφιλ (απ’ τις Ματιές στα Βαλκάνια) όπως επίσης και στους John Sayles και William Klein αντιστοιχα από τις αίθουσες των οποίων όλοι βγαίναν ικανοποιημένοι.Το International Competition δεν συγκίνησε πολλούς εκτός από κάποιες ταινίες που είτε είχαν καλή φήμη, είτε ήταν ελληνικές, είτε είχαν έξυπνο τίτλο και σου κινούσαν την περιέργεια

Διάβασα πως η προσέλευση σε σχέση με πέρσι αυξήθηκε πράγμα ευχάριστο καθώς αρκετοί επισκέφθηκαν την πόλη από άλλες περιοχές και ξέρω πως τους άρεσε:)
για να λέμε και του θεόστραβου το δίκιο αυτό φάνηκε και από το αντιπροσωπευτικό δείγμα του Electra Palace [ξενοδοχείου 300 αστέρων στην καρδιά της Αριστοτέλους] όπου γέμισαν όλες οι σουίτες παρακαλώ.. ε τι άλλο να θέλεις

όπως και να’χει,
ήταν ωραία που πρόλαβα και είδα αρκετές ταινίες.(κάποιες από αυτές διακρίθηκαν, άλλες πάτωσαν)Είδα ταινίες που μάρεσαν άλλες λίγο, άλλες πολύ και μια καθόλου μα καθόλου[μεγάλη πατάτα!]

Ποτέ δεν είχα δώσει σημασία στο φεστιβάλ σε τέτοιο βαθμό και φέτος πραγματικά μ’άρεσε..όχι τόσο για τις ταινίες αυτές καθ’αυτές αλλά για την όλη αίσθηση που σου άφησε η εβδομάδα.
Σκεφτόμουν μάλιστα να αραδείασω όσες προβολές είδα αλλά δεν προλαβαίνω τώρα και δεν είμαι και καλός στην κριτική..
ίσως τα γράψω κάποια στιγμή στα comments.[γελάω με το πόσο άθλια επιχειρήματα βρίσκω για να ξεφύγω..]

Η γιορτή του Φεστιβαλ-γιατί για την πόλη περί γιορτής πρόκειται- έφτασε στο τέλος της. Φεστιβάλ καπούτ,οβερ.
Ομολογώ πως δεν μου έμειναν οι ταινίες..ή μάλλον μου έμειναν λίγο.δεν έτυχε να με συγκινήσει καμία..
μου έμεινε ωστόσο το περπάτημα, το κρύο, το μουρμουρητό, οι πρωινοί καφέδες στον Θερμαϊκo(the place), η φουσκωτή κυρία στο λιμάνι, ο Μάλκοβιτσς, οι καβγάδες ανάμεσα σε συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, τα γέλια,…και μια αγάπη για την πόλη μου[για την οποία χρόνο με το χρόνο αναθεωρώ..]

και του χρόνου.

p.s: Nικήτρια του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος αναδείχτηκε η ταινία “Ώριμο στάχυ” του Κινέζου Σανγκτζούν Τσάι [άκου τσάι]:)

Και του χρόνου λέμε

“δεμένο” στην είσοδο του λιμανιού ολη τη βδομάδα του Φεστιβάλ.
Δεν μπορώ να καταλάβω τον συμβολισμό..

update:είναι η κυρία Τεπενδρή

ερώτησις: τι εστί Θερμαϊκός?
στην ιστορία συναντώνται 2 δεκτές απαντήσεις.
η μια βρομάει και η άλλη ..

Θερμαϊκός.πέρα από σήμα κατατεθέν της πόλης, αντιπροσωπευτικό όνομα και ενός από τα πιο όμορφα “στέκια” στην παραλία-λεωφόρο Νίκης

κάμινγκ σούν: γεύση από το φεστιβάλ κινηματογράφου.Μέσα στην επόμενη βδομάδα σχετικό ρεπορτάζ και φωτογραφικό υλικό θα ρθούν να πέσουν στο τραπέζι..το υλικό ήδη σιγοβράζει
μέχρι όμως να τελειώσουν οι προβολές ,,ανεχτείτε την απουσία μας
[ή τρέξτε να κάνετε γλέντι που δεν με τρώτε στη μάπα τόσο συχνά]

p.s: η θεσσαλονίκη είναι στις ομορφιές της, κιαν ζηλεύεις καλά κάνεις

(*)

βροχερές βόλτες.Νοέμβριος.βδομάδα Νο.2

1.Radiohead – Jigsaw Falling Into Place
2.Death in Vegas – Dirge
3.abbie gale – contact improvisation (*)
4.Neil Young And Crazy Horse – Be the rain
5.Ride – Leave Them All Behind

1.τραγούδι που ξεχώρισε μέσα από το τελευταίο τους πολυσυζητημένο in rainbows.όταν κυκλοφορήσει το album και επίσημα εκτός διαδικτύου[31 Δεκεμβρίου αν δεν κάνω λάθος] φημολογείται πως το συγκεκριμένο θα αποτελέσει το πρώτο single

2.το πήρε το αυτί μου πρόσφατα σε κάτι επεισόδια της Ελληνοφρένειας (!)και άρχισε ναξαναπαίζει στο iPod
,,,αυτός που επιμελείται τις μουσικές στην Ελληνοφρένεια κάνει αξιαγάπητες επιλογές:)
[βλ. Mondo'77 - Looper]

3.μέσα από το φρέσκο album των έλληνων[και όμως!] abbie gale[από την Πάτρα].με ξάφνιασαν θετικά:)το τραγούδι παίζει ασταμάτητα

4.από τις πιο πρόσφατες συνεργασίες του Νeil Young..ένα ακόμα από τα δεκάδες χιλιάδες τραγούδια που μιλούν για την βροχή
[ή την "βροχή"]

5.ξεθάφτηκε,ξεσκονίστηκε και ξαναπήρε τα πάνω του

(*) το νέο άλμπουμ των πατρινών abbie gale έχει τίτλο ’2′ και αξίζει προσοχής και στήριξης:)

abbie gale – contact improvisation

ω μα τον Τουτατις και τον Μπελένο, ήγηκεν η ώραν
Σε λίγες μέρες ανοίγει τις πόρτες του το 48o Φεστιβαλ Κινηματογράφου εδώ στη συμπρωτεύουσα η οποία σιγά σιγά ντύνεται αναλόγως για να φαίνεται πιο κουλτουρέ μέρες που έρχονται
ήθελα και Θέλω πολύ κάποια χρονιά να δουλέψω εθελοντικά στην διοργάνωση αλλά όπως βλέπω τα πράγματα ούτε φέτος γίνεται..[ελπίζω να καταφέρει να χωθεί η Β. θα ζηλεύω αλλά θαναι καλά]
πρόσφατα είχα περάσει από το Ολύμπιον και ζήτησα κάποιο τηλέφωνο που μπορώ να απευθυνθώ
πιστεύω είναι οκ να το δημοσιεύσω σε περίπτωση που ενδιαφέρεσαι..
2310-378431
είναι σίγουρα πολύ ωραία εμπειρία

ωραία η αφίσα μ’άρεσε πολύ.με 2 κύκλους και ένα τρίγωνο δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο..ελπίζω να προλάβω να δω αρκετές ταινίες
και να ξεχάσω ότι έρχεται πρόοδος στη Φυσικοχημεία 2..χαμένη υπόθεση
τις Καλημέρες μου,αριβάρω για σχολή

more info(+πρόγραμμα)

(κλικ δε πικ)
χθες βράδυ γύρισα απο ένα 2μερο στον Άγιο Νικόλαο Χαλκιδικής..
κάμποσα άτομα
(μέσα σ’αυτούς και 3φίλοι που αισθάνθηκα ακόμα πιο κοντά)
ένας ξενώνας.στιγμές με σκαμπανεβάσματα
και με απόσταγμα χρήσιμες δόσεις ηρεμίας.
ξύπνησα και το μέρος μου έλειπε.
ειδικά η θάλασσα και το τζάκι

εδώ το site του σταθμού για να δεις πρόγραμμα ή να ακούς μέσω ιντερνετ

[δοκίμασε imagine, 89rainbow, 100.3republic, 1055rock..]
τι ραδιοφωνικοί σταθμοί της Αθήνας και κουραφέξαλα:)

Puressence – don’t know any better(mp3.)

</26 οκτωβρίου.>happy nameday σε κάθε Δημήτρη

]]> http://dimhap.wordpress.com/2007/10/26/dont-forget-to-remember/feed/ 6 dimhap http://dimhap.wordpress.com/2007/10/22/noir-desir/ http://dimhap.wordpress.com/2007/10/22/noir-desir/#comments Mon, 22 Oct 2007 11:04:57 +0000 dimhap http://dimhap.wordpress.com/2007/10/22/noir-desir/ ]]>

«« One of France’s biggest rock stars was released from prison yesterday after serving half of an eight-year sentence for killing his actress girlfriend in a jealous rage over a text message.

[..]Bertrand Cantat, 43, lead singer of the left-wing group Noir Désir, became the centre of a lurid drama in July 2003 when he punched and slapped Marie Trintignant, 41, in an hotel room in Vilnius, the Lithuanian capital. They had quarrelled over a text message that Ms Trintignant, a mother of four and the daughter of Jean-Louis Trintignant, a 1960s film idol, had received from her former husband. She struck her head on a radiator and died in a Paris hospital a week later.

Cantat pleaded that he never meant to kill but was convicted of murder in Vilnius and returned to France in 2004. A court last month approved his release on condition that he received regular psychological counselling and refrained from public reference to the murder in interviews or in music. Olivier Metzner, Cantat’s lawyer, said that the singer was thrilled to be free. “But it is not over for him. He will continue to bear the burden of guilt, which he has never sought to deny,” he said.»»
[via]

έλα ρε.δεν το ήξερα
και μου φαινόταν πάντα συμπαθητικός
[κάτι σαν Γάλλος Αγγελακας]
ό,τι και να χει κάνει,
το Le Vent Nous Portera είναι τραγουδάρα.

noir désir – Le Vent Nous Portera(mp3)

τον συναντάς καθημερινά στο Parking του πολυτεχνείου
ρίχνει “μουντό” βλέμμα πριν εσύ χωθείς στους διαδρόμους.
καλημέρα από την σχολή

2 people.ordinary.
Μελενίκου κοντά στην Πλατεία της Ροτόντας
..
[thanks to K. :χρόνια πολλά]

δώ και 2-3 βδομάδες δεν γράφω πολλά.
δεν είναι θέμα διάθεσης.εκεί πάμε καλά..είναι θέμα προγράμματος
το ταμείο είναι μείον και το πρόγραμμα είναι φουλ.τηρούνται όλα τα στάνταρ της φοιτητικής ζωής με τα καλά της και τα κακά της και λογικό επακόλουθο να μην υπάρχει χρόνος για όλα
από την μια τρέχει το εξάμηνο που αν και άρχισε μόλις πριν 3 βδομάδες, μας βάζει για τα καλά τα κεφάλια μέσα[μην σκας δεν είμαι και πρότυπο σωστού φοιτητή] από την άλλη βγαίνουν στην επιφάνεια όλο και περισσότερα πράγματα με τα οποία θέλω φέτος να ασχοληθώ με αποτέλεσμα να γίνεται το καθημερινό μου πρόγραμμα αλαλούμ ή αλλιώς “κουλουβάχατα” για να χρησιμοποιώ και ελληνικές λέξεις.
Τα πόδια ξαναδέθηκαν με κάθε διάδρομο και σκαλοπάτι του πολυτεχνείου.τρώμε την πόλη με ατελειωτες βόλτες ολημερις κι ολονυκτις ,,τα μάτια αηδίασαν με τους καθηγητές από την πρώτη βδομάδα και άρχισαν να αναζητούν όμορφες πρωτοετείς[fresh blood] και νέα μέρη να συχνάσουμε,,τα αφτιά κόλλησαν τον τελευταίο καιρό με live του Σωκράτη Μάλαμα αλλά και με το καινούριο album των Radiohead.
in rainbows.
Μιλώ για ένα διαμάντι..
όχι σαν το ok computer αλλά σίγουρα ακόμα ένα album που με κάνει να θέλω να σβήσω τα φώτα και απλά να ακούω.είναι σαν να έχεις μια μπάντα να παίζει μόνο για σένα
[τώρα θα μου πεις τι σχέση έχει ο Σωκράτης με τους Ραδιοκέφαλους...ε τι να κάνουμε έτσι μας αρέσει]
μαζί με τους παραπάνω το τοπ3 του iPod έρχονται να κλείσουν oi εκ Manchester προερχόμενοι Joy Division..με τις κιθάρες τους και την φοβερή φωνή του
Ian Curtis..
και μιας και λέμε γιαυτόν..καταφωνή και…

Χθες ήταν movie time.
έχοντας την τύχη[υπερβολική τύχη=ευρυπρωκτία] με το μέρος μου, κατάφερα να δω σε special πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη το control/ταινία για την ζωή του Ian Curtis/και αυτό το οφείλω αποκλειστικά στον Κωνσταντίνο ο οποίος είδε αυτό το ποστ και μου πάσαρε αριστουργηματικά μια διπλή πρόσκληση που είχε κερδίσει. εγώ ο ποταπός το μόνο που έχω να πασάρω πίσω για να γίνει το 1-2 είναι οι θερμότερες ευχαριστίες μου..[να σαι καλά Κωνσταντίνε]
η ταινία ήταν πολύ ωραία..τουλάχιστον εμένα μ’άρεσε[πολύ.όπως το περίμενα.] αλλά ποτέ δεν σε παίρνω στο λαιμό μου.
Ο Ολλανδός σκηνοθέτης της ταινίας είναι γνωστός φωτογράφος.μέσα στα έργα του συναντάς και εξώφυλλα των Depeche Mode και U2 που έχει σχεδιάσει στο παρελθόν.έχει φωτογραφήσει και έχει συνεργαστεί με τους ίδιους τους Joy Division. Η ταινία έχει βασιστεί στο βιβλίο της χήρας του τραγουδιστή “Touching from a Distance”. Η ερμηνεία του Sam Riley που ενσαρκώνει τον Ian Curtis θεωρήθηκε ομόφωνα συγκλονιστική και ήταν από τους κύριους λόγους για τους οποίους στο πέρασμα της από φεστιβάλ Καννών, Εδιμβούργου κ.α “σκούπισε” πολλά βραβεία
σουξέ λοιπον αλλά μελαγχολική..
νταξ
..μαρέσουν κάποιες [κάποιες λέω]ταινίες που είναι μελαγχολικές
φτιάχνουν μια ατμόσφαιρα που σε βοηθά να σκεφτείς.

Joy Division – Atmosphere[Control O.S.T](mp3)

πι.ες1: Κωνσταντίνε και πάλι ευχαριστώ
πι.ες2: το σκεφτόμουν μετά το τέλος της ταινιάς..αν οι μετα θάνατον αστέρες της ροκ έαν με κάποιο μαγικό τρόπο είχαν τη δυνατότητα να μπούνε στη χρόνομηχανη και να δούνε το μέλλον του ονόματος τους ,τότε ίσως να έβλεπαν την αυτοκτονία με άλλο μάτι..:)

update:ο ποταπός,,το ξέχασα.αν δεν ήταν η one and only ξαδέρφη δεν θα υπήρχε το connection με τον Κωνσταντίνο και τώρα δεν θαχα δει την ταινία[χωρίς να πληρώσω κιόλας]..πολλα ευχαριστώ και στην Ε. λοιπον

nude.

Radiohead, επανήλθαν.

Η ζωή δεν είναι Αμελί.
Μικρό στενό
κάθετος στην Εθνικής Αμύνης κοντά στο κινηματογράφο Μακεδονικόν
…

αν είσαι άραβας θα το βρεις στη μητρική σου εδώ

30th September.colorful.

Τσιμισκή 73.Η γιαγιά Λένα ….

Το φορητό αυτό [πως να το πω..] κουλουροπωλείο[?!] βρίσκεται στο ίδιο σημείο εδώ και αρκετά χρόνια..Xαρακτηριστικό σημείο της Θεσσαλονίκης.ίσως το έχεις προσέξει.ίσως και όχι.όλο και θα πέσεις πάνω της κάνοντας ψώνια.Η Λένα ξεκινώντας από έναν απλό πάγκο κουλουρτζή με μία τάβλα 1 x 1 ..έχοντας γονίδια επιχειρηματία και κάμποση σπιρτάδα εξέλιξε κάπως την κατάσταση.Χρόνο με το χρόνο ο πάγκος στα κλέφτικα έπαιρνε μεγαλύτερες διαστάσεις.φτιάχτηκε πάγκος deluxe με τέντα σε διακριτικότατα(!) χρώματα.
Η γιαγιά δεν σταμάτησε εκεί..τη στιγμή που ούλοι οι κουλουροπώληδες πουλούσαν ταπεινά και τίμια το κλασσικό “έλα φρέσκο τραγανό έλα πάρε πάρε”..στα μέρη της μπορούσες να βρεις να λανσάρεται το κουλουράκι με μέλι, με λευκή σοκολάτα, με νουτέλα, το κουλουράκι το όμορφο και σπέσιαλ..μια ποικιλία που δεν συναντούσες συχνά στο δρόμο και ομολογουμένως έσπαγε την ρουτίνα του κλάδου.φαντάσου τώρα αυτό πριν 10+ χρόνια.μαγκιά.
Η πατέντα έπρεπε να κατοχυρωθεί..το κουλουροπωλείο έφτιαξε χαρτοπετσέτες και σακούλες με το brand name ενώ το γλυκό[not] μεν αλλά αυθαιρετότατο δε “χωροτάξιο” ενισχύθηκε και με ρολά και λουκέτα για ασφάλεια.
Όσο μεγάλωνα εγώ, τόσο μεγάλωνε κι αυτό.Το μεγαλείο της υπόθεσης ήταν[και είναι ακόμα] πως πάντα εκέι δίπλα μπορούσες να δεις την ίδια παρακαλώ την grandma Λένα στην τρίχα να κάθεται σε μια καρέκλα.θέαμα για τους τουρίστες οι οποίοι συχνά φωτογραφίζουν χωρίς να ξέρουν τι είναι.[ε,,τι ναναι]
τα πράγματα δεν έμελλε να σταματήσουν εκεί.περνώντας από την περιοχή προχτές παρατήρησα πως μπήκε σε λειτουργία κι άλλος νεοτερισμός!Η γιαγιά Λένα μαζί με το σόι ολόκληρο κάναν πιο στιβαρό τον πάγκο με μεταλλικές επιφάνειες.η τέντα ανανεώθηκε πάντα με το κιτς να βασιλεύει.λαμπρά.φέραν και ρεύμα!μπαλαντέζες και γεννήτριες στόλισαν τον πάγκο και κρεμάστηκε μια φωτεινή ταμπέλα να καμαρώνει από ψηλά.ολόκληρο λογότυπο να αναβοσβήνει για το κουλούρι..
ολημερίς και ολονυχτίς.

Η πελατεία του απέναντι κουλουρτζή μειώνεται.τα πράματα δεν πάνε καλά..τραβά τα μαλλιά του τη στιγμή που η φοβερή και παμπόνηρη-all time classic πια-Λένα τρίβει ευτυχισμένη τα χέρια της δείχνοντας πώς από 5 τετραγωνικά στο πεζοδρόμιο μπορούμε να έχουμε σιγά σιγά 45 και να μας φωτογραφίζουν.
ολάκερη επιχείρησις.θα μείνει στην ιστορία της Τσιμισκή
άτιμο γυναικείο μυαλό!

πι.ες. 1: ποτέ δεν αγόρασα κάτι αποκεί.φήμες δοξάζουν το σταφιδόψωμο της.
πι.ες 2:ορίστε της κάναμε και διαφήμιση, αποκτά κι άλλη φήμη.τώρα πια είναι ικανή να κοντραριστεί και με τον Τερκενλή που ναι λίγα μέτρα πιο πέρα…
πι.ες 3:πλάκα με κάνεις.μόλις ανακάλυψα πως το κουλουρτζίδικο έκανε και δικό του site.μαγεία.
_ποτέ δεν μπόρεσα να τη συμπαθήσω μα τα πράγματα δείχνουν πως,, γιαγιά L και παραδοσιακό κουρούλι rule.

μεσοπόλεμος. jazz μελωδίες [Django Reinhardt:)] μπλεγμένες σε σκηνικά
παλαιότερης εποχής με άρωμα Γαλλίας. η ιστορία δεν σε καθηλώνει αλλά έχει εκπληκτικές φιγούρες σε ένα περιέργως γοητευτικό animation[τουλάχιστον για μένα].
σημερα στις 16:00 στη Νετ.

ασπρόμαυρο φιλμ.ένα αφιέρωμα στην δημιουργική αν και τραγικά σύντομη ζωή του αρχηγού των Joy Division.Ian Curtis.
Μετά την αναφορά που εγινε στο συγκρότημα σε ταινίες όπως το 24hour party people, έρχεται στο προσκήνιο μια ταινία του ολλανδού σκηνοθέτη[κάτσε να ψάξω να δω πως λέγεται,,]Anton Corbijn.. που απέσπασε γλυκές κριτικές και μίλα για τον ήχο της ψυχής του μουσικού.τις σκέψεις του.Τα σκοτάδια του κόσμου του.Για όλα όσα έγιναν πριν να αυτοκτονήσει δύο μήνες πριν κλείσει το 24ο έτος της ηλικίας του.
Η ταινία προβάλλεται τώρα στις “Νύχτες Πρεμιέρας” στην Αθήνα
εγώ την περιμένω πως και πως εδώ στη Θεσσαλονίκη..
Ολύμπιον ή Μακεδονικόν,,Θα δείξει
persepolis.και αυτό το θέλω
επιθυμίες εν αναμονή.

joy Division-Transmission

death by chocolate.
θα μπορούσα να το τρώω συνέχεια.
να πέφτω συνέχεια πάνω του.
να μην δίνω σε κανέναν άλλο να φάει[μουχαχα]

i love death.death death death death

δωσ’μου κιάλλοο

Τοίχος στην Προξένου Κορομηλά στην πίσω μεριά της Μητρόπολης
παράσιτα ξανά

Πρίν μια βδομάδα περίπου είχα προβλήματα στη σχολή.Ήταν η πρώτη σοβαρή κρίση και το γεγονός ότι έγραψα κάποιο πράματα στο blog με βοήθησαν να ξεσπάσω[βλ. προηγούμενο ποστ:"alarm."] Αλήθεια ευχαριστώ πολύ όσους το έριξαν μια γρήγορη ματιά,όσους το διάβασαν και όσους σχολίασαν.
Όταν άρχισα να τρελαίνομαι μίλησα με τον Δ και μου έστειλε αυτό το κείμενο

Είναι ένα κείμενο που κατάφερε να με ξυπνήσει,ένα κείμενο που με βοήθησε να αναπροσανατολιστώ και να ξεκαθαρίσω τους στόχους μου.Λόγια θησαυρός που καλό είναι να τα κρατάμε μέσα μας και να μας αφυπνούν όποτε αυτό είναι αναγκαίο….

______________________________________________________________________________________

«Είναι τιμή μου να βρίσκομαι σήμερα κοντά σας σε αυτή την τελετή αποφοίτησης, σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Ποτέ δεν αποφοίτησα από κολέγιο. Για να λέω την αλήθεια , αυτή είναι η πιο στενή επαφή που είχα ποτέ με μια αποφοίτηση. Σήμερα θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό είναι! Τίποτε περισσότερο. Μόνο τρεις ιστορίες…

Η πρώτη ιστορία έχει να κάνει με τη διασύνδεση των σημείων, τα οποία φτιάχνουν τη γραμμή που ακολούθησα στη ζωή μου (η σχέση μου με το πανεπιστήμιο).
Εγκατέλειψα το Reed College ύστερα από έξι μήνες. Παρέμεινα σαν εισακτέος για άλλους δεκαοχτώ μήνες πριν παραιτηθώ εντελώς. Γιατί όμως εγκατέλειψα?
Όλα ξεκίνησαν πριν καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν μια νέα, ανερχόμενη σπουδάστρια κολεγίου και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Ένιωσε πολύ έντονα ότι έπρεπε να υιοθετηθώ από πτυχιούχους κολεγίου γι’αυτό όταν γεννήθηκα με υιοθέτησαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Εκτός από αυτό, όταν γεννήθηκα αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι! Οπότε οι γονείς μου που ήταν σε λίστα αναμονής, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας στο οποίο τους είπαν: « Έχουμε ένα απρόσμενο αγόρι, το θέλετε?» Εκείνοι δέχτηκαν αμέσως . Αργότερα η βιολογική μου μητέρα έμαθε ότι η τελικοί μου γονείς δεν είχαν αποφοιτήσει καν από κολέγιο και έτσι αρνήθηκε να υπογράψει το χαρτί της υιοθεσίας. Πείστηκε μόνο όταν λίγους μήνες αργότερα οι γονείς μου της υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε κολέγιο.

Και 17 χρόνια αργότερα πήγα σε κολέγιο. Αλλά επέλεξα ένα κολέγιο το οποίο ήταν πανάκριβο κι έτσι όλες οι οικονομίες των γονιών μου ξοδεύτηκαν για την εκπαίδευσή μου. Ύστερα από 6 μήνες δεν έβλεπα κάποιο νόημα σε όλη αυτή την κατάσταση. Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου , όπως επίσης δεν είχα ιδέα σε τι θα με βοηθούσε το κολέγιο, εκτός από το να ξοδεύω τα λεφτά των δικών μου που τα μάζευαν για μια ζωή. Έτσι αποφάσισα να αποχωρήσω και πίστεψα ότι Όλα θα τα επέλυε η δουλειά. Στην αρχή ήταν πολύ τρομαχτικό σαν σκέψη, αλλά τώρα που κοιτάζω πίσω πιστεύω ότι ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ! Τη στιγμή που αποχώρησα μπορούσα να μην επιλέγω τα μαθήματα που δε με ενδιέφεραν και να επιλέγω εκείνα που είχαν ενδιαφέρον.

Δεν ήταν Όλα εύκολα. Μιας και δεν είχα διαμέρισμα να μείνω, κοιμόμουν στο πάτωμα σε σπίτια φίλων. Επέστρεφα άδεια μπουκάλια κόκα κόλα που μάζευα για 5 cents το μπουκάλι ώστε να μπορώ να παίρνω να τρώω. Επίσης, περπατούσα 7 μίλια κάθε Κυριακή για να μπορώ να φάω ένα καλό γεύμα στο ναό Hare Krishna. Το λάτρευα! Και το να ακολουθώ την περιέργεια και το ένστικτό μου , αργότερα αποδείχτηκε ανεκτίμητο! Να σας φέρω ένα παράδειγμα:
Εκείνη την εποχή το Reed College προσέφερε ίσως το καλύτερο μάθημα στην καλλιγραφία. Μέσα από αυτά τα μαθήματα , όσοι τα παρακολουθούσαν γίνονταν πολύ καλοί στην καλλιγραφία. Επειδή είχα αποχωρήσει, δε χρειαζόταν να πάρω τα κανονικά μαθήματα και έτσι αποφάσισα να πάρω το μάθημα καλλιγραφίας για να δω πώς μπορώ να το μάθω. Έμαθα για τις γραμματοσειρές serif και san serif, και πολλά άλλα ενδιαφέροντα. Ήταν όμορφο, ιστορικό, καλλιτεχνικά λεπτό με ένα τρόπο που η επιστήμη δε μπορούσε να συλλάβει. Παρόλα αυτά, τίποτε από όσα έμαθα εκεί δεν είχε και την παραμικρή ελπίδα οποιασδήποτε πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου.
Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh , Όλα επέστρεψαν πίσω. Και τα σχεδιάσαμε Όλα στο Mac. Ήταν ο πρώτος υπολογιστής με όμορφη «τυπογραφία». Αν δεν είχα παρακολουθήσει εκείνο το μάθημα, το Mac δεν θα είχε ποτέ πολλαπλές γραμματοσειρές. Και μιας και τα Windows αντέγραψαν τα Mac, καταλαβαίνετε ότι ούτε αυτά θα είχαν τις γραμματοσειρές. Αν λοιπόν δεν είχα αποχωρήσει από το κολέγιο, δεν θα είχα παρακολουθήσει αυτό το μάθημα και σήμερα (πιθανόν) οι υπολογιστές δεν θα είχαν αυτές τις πλούσιες γραμματοσειρές. Βέβαια , όταν ήμουν στο κολέγιο ήταν αδύνατον να συνδέσω όλες αυτές τις κουκίδες για να χαράξω την πορεία μου, αλλά δέκα χρόνια μετά φαινόταν ολοκάθαρα αυτή η πορεία.

Και πάλι, εσείς δεν μπορείτε να συνδέσετε αυτές τις κουκίδες κοιτώντας μπροστά. Μόνο όταν κοιτάτε στο παρελθόν μπορείτε να το κάνετε αυτό. Οπότε, πρέπει να πιστεύετε ότι οι κουκίδες αυτές , με κάποιο τρόπο, θα συνδεθούν στο μέλλον. Πρέπει να εμπιστεύεστε κάτι, τα κότσια σας, τη μοίρα, τη ζωή, το κάρμα, οτιδήποτε! Αυτή η προσέγγιση ποτέ δε με πρόδωσε , αντίθετα ήταν αυτή που έκανε τη διαφορά στη ζωή μου.

Η δεύτερη ιστορία μου αφορά έχει να κάνει με την αγάπη και την απώλεια.

Ήμουν τυχερός γιατί ανακάλυψα τι αγαπάω σε πολύ νεαρή ηλικία. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ των δικών μου όταν ήμουν είκοσι ετών. Δουλέψαμε σκληρά και σε δέκα χρόνια η Apple εξελίχθηκε από δύο άτομα σε ένα γκαράζ σε μια εταιρία 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων , με πάνω από τετρακόσιους εργαζόμενους. Μόλις είχαμε «απελευθερώσει» την καλύτερη δημιουργία μας (το Macintosh) ένα χρόνο νωρίτερα, και μόλις που είχα πατήσει τα 30. Και μετά……απολύθηκα. Πώς μπορείς να απολυθείς από μια εταιρία που εσύ ίδρυσες? Καθώς η Apple αναπτυσσόταν, προσλάβαμε έναν τύπο που πίστευα ότι ήταν πολύ ταλαντούχος για να προχωρήσει την εταιρεία μαζί μου και για τα πρώτα χρόνια πήγαιναν Όλα καλά. Αργότερα όμως, τα οράματά μας για το μέλλον άρχισαν να διαφοροποιούνται και τελικά φτάσαμε σε διαφωνία. όταν έγινε αυτό, το διοικητικό συμβούλιο πήρε το πλευρό του τύπου. Έτσι, στα τριάντα μου, ήμουν εκτός. Αυτό στο οποίο είχα εστιάσει τη ζωή μου είχε χαθεί και αυτό ήταν καταστρεπτικό.

Ειλικρινά δεν ήξερα τι να κάνω για μερικούς μήνες. Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ για αυτή την αποτυχία μου. Όντως ήταν μια αποτυχία που με έκανε να σκεφτώ ακόμα και να αποχωρήσω από την περιοχή. Αλλά κάτι σιγά σιγά άρχισε να χαράζει μέσα μου , ακόμα αγαπούσα αυτό που είχα κάνει. Η στροφή των γεγονότων στην Apple δεν είχε αλλάξει μέσα μου την αρχική θέληση. Είχα απορριφθεί , αλλά ακόμα αγαπούσα αυτό που είχα ξεκινήσει πριν χρόνια. Και έτσι, αποφάσισα να αρχίσω ξανά.

Τότε δεν το είχα αντιληφθεί, αλλά η απόλυσή μου από την Apple ήταν το καλύτερο πράγμα που μου είχε συμβεί ποτέ!!! Το βάρος της επιτυχίας μετατράπηκε στο ανάλαφρο συναίσθημα ενός που ξεκινάει κάτι ξανά από την αρχή. Με απελευθέρωσε , και με βοήθησε να μπω σε μια από τις δημιουργικότερες περιόδους της ζωής μου.

Κατά τη διάρκεια των πέντε επόμενων χρόνων ίδρυσα μια εταιρεία με το όνομα NeXT , μια άλλη με το όνομα Pixar, και ερωτεύθηκα μια εκπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει γυναίκα μου. Η Pixar δημιούργησε την πρώτη στον κόσμο animated ταινία, το Toy Story και τώρα είναι το πιο επιτυχημένο Studio για animations στον κόσμο. Σε μια αξιοσημείωτη στροφή των γεγονότων, η Apple αγόρασε την NeXΤ , εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXΤ είναι τώρα η καρδιά της τρέχουσας αναγέννησης της Apple. Και εγώ με τη Laurene έχουμε μια πανέμορφη οικογένεια.

Είμαι σίγουρος ότι τίποτε από αυτά δε θα είχε συμβεί αν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ήταν ένα φάρμακο με πολύ πικρή γεύση , το οποίο όμως είχε μεγάλη ανάγκη ο ασθενής. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάσετε την πίστη σας! Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό το μόνο πράγμα που με έκανε να συνεχίσω ήταν αυτό που αγαπούσα αυτό που έκανα. Πρέπει να βρείτε τι αγαπάτε! Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τη δουλειά σας, αλλά και για τον άνθρωπο που αγαπάτε και έχετε δίπλα σας. Η Δουλειά σας καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας και ο μόνος τρόπος για να είστε ικανοποιημένοι είναι να πιστεύετε ότι αυτό που κάνετε είναι τέλειο. Και ο μόνος τρόπος για να έχετε μια τέλεια δουλειά είναι να αγαπάτε αυτό που κάνετε. Αν δεν το έχετε βρει ακόμα, συνεχίστε να ψάχνετε! Μην τα παρατάτε! Όπως σε Όλα τα ζητήματα της καρδιάς, έτσι και αυτό θα το καταλάβετε ότι το βρήκατε. Και , Όπως μια τέλεια σχέση, έτσι και αυτό θα γίνεται καλύτερο όσο περνούν τα χρόνια. Γι’αυτό, συνεχίστε να ψάχνετε μέχρι να το βρείτε.

Η τρίτη μου ιστορία έχει να κάνει με τον θάνατο.
Όταν ήμουν δεκαεφτά είχα διαβάσει μια επιγραφή που έλεγε « Αν ζεις την κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία σου, κάποια στιγμή θα έχεις δίκιο…» Μου έκανε εντύπωση και από τότε, τα τελευταία τριαντατρία χρόνια κοιτούσα στον καθρέφτη κάθε πρωί και ρωτούσα τον εαυτό μου: «Αν σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου, θα ήθελα να κάνω αυτό που έχω σκοπό να κάνω σήμερα?» Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για πολλές συνεχόμενες μέρες, τότε ήξερα ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Το ότι είχα στο μυαλό μου ότι θα πεθάνω σύντομα , αυτό ήταν το πιο σημαντικό εργαλείο το οποίο με βοήθησε να πάρω τις πιο μεγάλες αποφάσεις της ζωής μου. Επειδή σχεδόν όλα – όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλη η υπερηφάνεια, όλος ο φόβος της αμηχανίας ή η αποτυχία – αυτά τα πράγματα εξαφανίζονται μονομιάς όταν αντικρίζεις το θάνατο, αφήνοντας να φανεί μόνο αυτό που είναι πραγματικά απαραίτητο. Το να θυμάστε ότι πρόκειται να πεθάνετε, είναι ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε την παγίδα του να σκέφτεστε ότι κάτι έχετε να χάσετε. Είστε ήδη γυμνοί. Δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσετε αυτό που λέει η καρδιά σας!

Πριν από ένα χρόνο περίπου, μου διέγνωσαν καρκίνο. Είχα μια εξέταση στις εφτάμιση το πρωί και φάνηκε καθαρά ότι είχα έναν όγκο στο πάγκρεας. Δεν ήξερα καν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι ήταν ένας τύπος καρκίνου ο οποίος είναι ανίατος και ότι δεν θα έπρεπε να περιμένω να ζήσω παραπάνω από τρεις με έξι μήνες. Ο γιατρός μου είπε να πάω σπίτι και να βάλω τις υποθέσεις μου σε μια σειρά, κάτι που αποτελεί έναν κώδικα των γιατρών στο να σε προετοιμάσουν για τον θάνατο. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να πω στα παιδιά μου μέσα σε δέκα μέρες , αυτά που είχα να τους πω στα επόμενα δέκα χρόνια. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να διευθετήσω τα πάντα ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο για την οικογένειά μου. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να πω τα αντίο μου.

Πέρασα με τη σκέψη της διάγνωσης ολόκληρη την ημέρα. Αργότερα την ίδια μέρα είχα μια βιοψία , οπού μου έχωσαν ένα ενδοσκόπιο μέσα στο λαιμό μου, και μέσω του στομαχιού μου και των εντέρων, με μια βελόνα, πήραν κύτταρα από τον όγκο. Ήμουν ήρεμος εκείνη την άρα, όταν η γυναίκα μου, η οποία βρισκόταν εκεί , μου είπε πως όταν οι γιατροί είδαν τα κύτταρα στο μικροσκόπιο άρχισαν να κλαίνε , επειδή έβλεπαν μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου η οποία ήταν ιάσιμη με χειρουργική επέμβαση! Έκανα λοιπόν την εγχείρηση και τώρα είμαι μια χαρά.

Αυτή ήταν η πιο κοντινή σχέση που είχα ποτέ με τον θάνατο και εύχομαι να ήταν και η πιο κοντινή για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας λοιπόν ζήσει αυτό, μπορώ να σας πω με λίγη παραπάνω βεβαιότητα, ότι ο θάνατος ήταν μια χρήσιμη αλλά καθαρώς διανοητική έννοια.
Κανείς δε θέλει να πεθάνει. Ούτε καν αυτοί που θέλουν να πάνε στον παράδεισο δεν θέλουν να πεθάνουν για να πάνε εκεί. Και αυτό πρέπει να ισχύει, όπως θα έπρεπε άλλωστε να ισχύει, γιατί ο θάνατος είναι κατά πάσα πιθανότητα η καλύτερη επινόηση της ζωής. Είναι ο καταλύτης της ζωής. Καθαρίζει τον κόσμο από τα παλιά και τα γερασμένα για να κάνει χώρο για τα καινούρια. Αυτή τη στιγμή εσείς είστε το καινούριο. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από τώρα, θα έχετε γίνει παλιοί και θα πρέπει να αποχωρήσετε. Συγγνώμη που γίνομαι τόσο δραματικός και κυνικός, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος, γι’αυτό μην τον σπαταλάτε ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου. Μην παγιδεύεστε στο δόγμα του να ζεις με τα αποτελέσματα της σκέψης κάποιων άλλων ανθρώπων. Μην αφήσετε τη γνώμη κάποιων άλλων να υπερκαλύψει τη φωνή που πηγάζει από μέσα σας! Και το σημαντικότερο, να έχετε το κουράγιο να ακολουθείτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας! Αυτά τα δυο , με κάποιο τρόπο ξέρουν ήδη τι πραγματικά θέλετε να γίνετε. Οτιδήποτε άλλο είναι δευτερεύον.

Όταν ήμουν νέος υπήρχε μια δημοσίευση η οποία λεγόταν «ολόκληρος ο κατάλογος της γης» , η οποία ήταν μια από τις βίβλους της γενιάς μου. Ήταν η δημιουργία ενός φίλου που λέγεται Stewart Brand όχι πολύ μακριά από εδώ. Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 60 , πριν κυκλοφορήσουν οι υπολογιστές, γι’ αυτό το λόγο είχε δημιουργηθεί από γραφομηχανές, ψαλίδια και φωτογραφικές μηχανές Polaroid. Ήταν κάτι σαν το σημερινό Google σε μορφή χάρτινου καταλόγου, 35 χρόνια πριν δημιουργηθεί το Google. Ήταν ιδεαλιστικό, ξεχειλίζοντας από τακτοποιημένα εργαλεία.

Ο Stewart και η ομάδα του δημοσίευαν διάφορες «αναβαθμίσεις» του καταλόγου και όταν τελικά πήρε μια ομαλή πορεία, δημοσίευσαν την τελική έκδοση. Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 70 και ήμουν στην ηλικία σας. Στο πίσω εξώφυλλο της τελικής έκδοσης υπήρχε μια φωτογραφία ενός πρωινού σε έναν μεγάλο δρόμο κάποιας χώρας, σαν και αυτόν που ίσως φαντάζεστε να κάνετε ωτοστόπ όσοι είστε περιπετειώδεις τύποι. Από κάτω ήταν γραμμένη η φράση : «Μείνετε πεινασμένοι! Μείνετε παλαβοί» . Αυτό ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμά τους. Μείνετε πεινασμένοι. Μείνετε παλαβοί. Και πάντα ευχόμουν αυτό στον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς βρίσκεστε στην αποφοίτηση, σας εύχομαι το ίδιο πράγμα: Μείνετε πεινασμένοι! Μείνετε παλαβοί!

Σας ευχαριστώ…»
___________________________________________________________________________________________________________

some words can be treasure
ευχαριστώ Δ.

και όσο για το alarm,
τώρα πλέον ….

μέχρι να μπούμε βέβαια σε νέες περιπέτειες(“_,)

πι.ες 1: Ρε γμτ θέλω έναν iMac ή MacBook αλλά έχω σχετικά καινούριο υπολογιστή οπότε δεν γίνεται τώρα,,
που θα πάει όμως θα κάνω το switch…έχουμε και τον papo που με το μπλα-μπλα του επηρρεάζει ο άτιμος!

πι.ες 2:
original text: εδώ
download[pdf] Steve Job’s speach: εδώ

cheers

Το φθινόπωρο βρίσκεται στα limit up του τις τελευταίες μέρες.Βοριάδες και κάθε λογής αγέρηδες τσιμπούν και μπιμπικιάζουν[ω τι λέξη]το δέρμα ενώ τα μαλλιά μου σγουραίνουν λόγω υγρασίας όλο και πιο πολύ και κάνουν κόσμο να με κοροϊδεύει

Το χρυσομουσταρδοκαφεκοκκινάκι [που θα έλεγε και η μαστερ Μιραράκη] ξαναμπαίνει για ακόμα ένα χρόνο στη ζωή μας.Στο δρόμο περπατώντας αντικρίζω τα πρώτα πεσμένα φύλλα.Μου αρέσει πολύ.

>Η εξεταστική μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου έχει ακόμα χρόνο να μας ξεζουμίσει τελείως αλλά δεν σταματώ να γράφω εδώ.Δύσκολα θα σταματήσει αυτό.πολύ δύσκολα.[καημένε αναγνώστη]

>Στο iPod [βγήκαν και καινούρια*] επανήλθε στα γκράν σουξέ ολόκληρο το soundtrack της Amelie το οποίο έδεσε με την αγαπημένη μου αυτή εποχή και παίζει(δεσπόζει) επαναλαμβανόμενο μέχρι να τελειώσει η μπαταρία.Κατά καιρούς σφηνώνονται κι άλλα τραγούδια ,,μέσα σ’αυτά ξεχωρίζει ολόκληρο το Little Broken Words των Keane, λίγοι Kasabian, λίγοι Editors και λίγοι Interpol

Σήμερα σερβίρεται στο πιάτο ένα τραγούδι μέσα από το σχετικά νέο album των τελευταίων[our love to admire].καλό και ακούγεται μονορούφι τη στιγμή που εγώ ξύνομαι μέσα στην μουντάδα κι αυτής της Κυριακής(όπως όλες)**

Interpol λοιπόν και No i in threesome.Όσο κι αν με παραξενεύει η λέξη του τίτλου,τελικά μου βγάζει μια μελαγχολία που δένει γάντι με την περίοδο αυτή

p.s1:Σήμερα έχουμε έναν γάμο.δεν μπορώ.έχω απειροελάχιστες σχέσεις μαυτούς που παντρεύονται.Οι ετοιμασίες της Α μ’έχουν πάρει τα αφτιά.Και άντε καλά πάμε στον γάμο..μετά έχει και γλέντι και πρέπει λέει ναμαι και κει,να δω όλα τα σόγια…Έλα βρε Χαραλάμπο να σε παντρέψουμε,να φάμε και να πιούμε και να χορέψουμε….
[Στον συγκεκριμένο γάμο βαριέμαι του θανατά να πάω,φαντάσου στο γλέντι(sic)]

p.s2:αλλαξα το banner.αυτόν τον καιρό φιλοξενώ το όμορφο λαμπατερ που βλέπεις

________________________________________________________________________________________

* νέα iPod: τo touch μάρεσε πάρα πολύ.και το nano.To classic ακόμα δεν είμαι σίγουρος.Εγώ που λατρεύω το άσπρο της apple δεν βλέπω να είναι και τόσο άσπρο αυτό το νέο άσπρο iPod classic.δεν είναι σαν το παλιό άσπρο.Αυτό είναι μεταλλικό…ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται μέχρι τώρα

** οι περισσότερες Κυριακές,με εξαίρεση κάποιες των καλοκαιριών είναι έτσι.Απορρώ γιατί τα στρουμς[όχι οι δαπίτες] έλεγαν
“Απ’όλες τις ημέρες η Κυριακή μαρέσει” αυτά δεν νιώθουν?[νιώσε ρε!νιώσε!δοξασμένη έκφραση Τούμπας..Μπάοκ μια ζωή και τέτοια]

Interpol – No I In Threesome(mp3).

Σήμερα σου προσφέρεται στο πιάτο ένα ωραίο τρικ για να εντοπίζεις και να κατεβάσεις μέσω του Google και όχι των p2p μουσικές, βίντεο και ότι άλλο θέλεις(εφόσον αυτά που θέλεις υπάρχουν)

Ας υποθέσουμε ότι είσαι μουσικόφιλος τυπάς και ψάχνεις κάτι που σου έχει καρφωθεί στο μυαλό και το τραγουδάς παράφωνα στο μπάνιο.Μέχρι τώρα πήγαινες και έψαχνες εκεί που ξέραμε όλοι>> στα P2P(emule, Limewire κτλ.)..να λοιπόν και ένας εναλλακτικός τρόπος

Πάνε στον Θεό του Google και στο search bar πληκτρολόγησε:

intitle:”index of”(mp3) Τον τίτλο του τραγουδιού που θέλεις

(μέσα στην παρένθεση γράφουμε το ζητούμενο format mp3,mp4,avi κλπ)

Παράδειγμα:ας υποθέσουμε ότι σου αρέσουν οι radiohead και ψάχνεις να βρεις το “Karma Police”

αυτό λοιπόν που μπορείς να κάνεις αντί να τρέχεις σε p2p programs είναι να πας στο google και να γράψεις:

intitle:”index of”(mp3) Karma Police

note:Αν ο τίτλος αποτελείται από πολλές λέξεις,για να γίνει καλύτερη αναζήτηση καλό είναι όταν το γράφεις ,από λέξη σε λέξη, αντί για κενό να βάζεις τελείες έτσι ώστε η αναζήτηση να επικεντρωθεί στον ενιαίο τίτλο του τραγουδιού αυτου καθ’αυτόυ και όχι στις σκόρπιες λέξεις του

έτσι λοιπόν σύμφωνα με το παράδειγμα πληκτρολογείς:

intitle:”index of”(mp3) Karma.Police

πάτα search και…είσαι έτοιμος

Αυτό στην ουσία που κάνεις με το παραπάνω τρικ είναι να επικεντρώνεις την έρευνα του αντικειμένου που ψάχνεις σε μέρη όπου θα εντοπιστεί το ζητούμενο format ήχου/βίντεο με τον ζητούμενο ενιαίο τίτλο που πληκτρολογέις.Σου βγάζει τα αποτελέσματα.

Επιλέγουμε αυτό που θέλουμε και με ένα save as έχουμε τελειώσει.

Επειδή είσαι και μάγκας μπορείς να κάνεις την αναζήτηση σου ακόμα πιο εξειδικευμένη:

intitle:”index of”(mp3) Karma.Police -html -htp -php κλπ

εδώ βγάζουμε τύπους αρχείων που δεν επιθυμούμε να εμφανιστούν ως αποτελέσματα.Έτσι η αναζήτηση θα είναι πιο έγκυρη και στην προκειμένη περίπτωση θα είναι αποκλειστικά(σχεδόν) επικεντρωμένη στο mp3 που στο συγκεκριμένο παράδειγμα έχουμε επιλέξει ως τύπο αρχείου

note1:αρκετές φορές μπορεί να φανείς άτυχος και το τραγούδι που ψάχνεις να μην εντοπιστεί σε κανένα site,,γιατί πολύ απλά δεν το ανέβασε κανείς.Από την άλλη μεριά μπορείς να βρεις και πράγματα που δεν βρίσκεις στα p2p μιας και κάποιος τα έχει ανεβάσει στη σελίδα του αντί να μοιράζονται μέσω shared folder

note2:Πραγματικά αξίζει.Το τραγούδι μάλιστα κατεβαίνει με πολύ γρήγορη ταχύτητα.Το δοκίμασα αρκετές φορές και οι ταχύτητες ήταν συχνά καλύτερες από p2p

Πως τα έμαθα όλα αυτά?

Έπεσα πάνω σ’αυτό το βιντεάκι όπου μπορείς να δεις πιο αναλύτικά αυτά που λέω παραπάνω αλλά και άλλες πληροφορίες [αντίστοιχα μπορείς να ψάξεις και για pdf και για άλλα αρχεία..] που δίνει ένα παλικάρι που έχει εντρυφήσει σ’αυτά:D

enjoy

“[αρχίζει μονορούφι το κατεβατό]Γεια σας τηλεφωνούμε από το εκλογικό γραφείο της τάδε-Βουλευτή Θεσσαλονίκης.Η κυρία τάδε είναι μεγάλη προσωπικότηη”..

“Συγγνώμη συγγνώμη,,τι ώρα είναι?”

“εε 8,Συγχωρέστε μας.Χρειαζόμαστε την ψήφο και την υποστήηη…”

-τουτ τουτ τουτ-

είχες και ωραία φωνή,,

καθώς πήγαινα στη σχολή και σκεφτόμουν τι έγινε,θυμήθηκα τον Μαυρογιαλούρο..

θα σας εξαφανίσωμεν

Ils sont fous ces Romains..

ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια.την θυμάμαι την στιγμή που το τραγουδούσαν.Τραγουδούσαμε και όλοι εμείς απο κάτω μαζί τους [παράφωνα βέβαια,αλλιώς δεν λέει!]

[ξέρω ότι από ποιότητα δεν σκίζει(ήμασταν και μες στα σκοτάδια)αλλά σίγουρα το συναίσθημα το μεταδίδει...οκ τώρα περί ορέξεως.. :)]

Η δυσκολία της σχολής δεν παύει να είναι μια πρόκληση και
-ομολογουμένως, όπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγω- αυτό το βρίσκω ωραίο.’Οταν ξεπερνάς τα δύσκολα γεύεσαι καρπούς.
μέχρι να γευτείς τη γλύκα,θέλεις προσανατολισμό.δεν αρκεί η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου.
Το κυνήγι των ονείρων μπορεί να πάρει πολλές μορφές και μεγάλες διαστάσεις.Αυτό θα εξαρτηθεί από το αν το κάθε όνειρο/φιλοδοξία κατέχει πρωτεύουσα -ή όχι- θέση στο μυαλό.Πέρα από αυτά όμως το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ένα αεροπλάνο που καθώς ταξιδεύει όλο πέφτει σε κενά αέρος.αυτές οι αναταράξεις δεν είναι και ό,τι καλύτερο.
Το ευαίσθητο της ιστορίας είναι ότι μιας και ο άνθρωπος δεν σταματά να ονειρεύεται,καθώς συναντά πολλά μπροστά του[όχι μόνο εμπόδια, αλλά γενικά εμπειρίες]τα όνειρα/φιλοδοξίες μπορεί να αλλάξουν όπως και η ιεραρχία αυτών.

Υπάρχουν κάποια όνειρα που διαφέρουν από το δρόμο που είμαι.όχι όλα..αλλά αυτά κάνουν κακό στα άλλα..
αναρωτιέσαι..ποιο είναι το σωστό..ποιο είναι το ιδανικό.μετά σταματάς να σκέφτεσαι, κουράζεσαι.
Θα μου πεις πως αυτό το παθαίνουν όλοι όσοι προβληματίζονται για το μέλλον.Το ξέρω.θέλησα απλά να το γράψω

Η αυτοπεποίθηση κερδίζεται από τα έργα,από τις πράξεις σου.Έτσι πως ήρθε η χρονιά δεν κατάφερα να κάνω και πολλά όπως και όλοι όσοι πέρασαν τα ίδια.
Πάνω λοιπόν που ξεκινώ να χτίζω ελπίδες για το ανερχόμενο δεύτερο έτος, έρχονται και σφηνόνονται σκέψεις και προβληματισμοί αν είμαι σε σωστό δρόμο για μένα. 

Δεν μπορείς να κάνεις σε όλα υπομονή ,μα συγχρόνως δεν μπορείς να έχεις πάντα μια απάντηση όταν την έχεις ανάγκη.
Το μέλλον είναι κάτι που δεν μπορώ να φανταστώ.Συνεχίζω τον δρόμο μου που ούτως ή άλλως είναι καλός ή κυνηγώ το κάτι άλλο[?]το άλλο θα’ναι εδώ ή θα’ναι αλλού?
δύσκολο το ένα όπως και το άλλο.Ρίσκο το ένα,ρίσκο και το άλλο.[κανένα ίχνος σιγουριάς κι αν το δεις μελλοντικα θεωρητικά ίδια αποκατάσταση.]
Στα παραπάνω λόγια απάντηση δεν υπάρχει.

Είναι λογικό κατά καιρούς να ζεις με ερωτηματικά και σκαμπανεβάσματα στη διάθεση σου,ωστόσο χρειάζεται αποφασιστικότητα και καθαρό μυαλό.
κάπως έτσι εξαντλούνται τα εμπόδια στη λογική σου και καταλήγεις σε απόφαση.

αποφασίζω λοιπόν και συνεχίζω εδώ που είμαι.ξεσπώ και ηρεμώ.δεν θα το μετανιώσω και το ξέρω

</alarm.>