48ο Φεστιβαλ Κινηματογράφου.

το ρεπορτάζ.σκόρπια λόγια και φωτογραφίες.

Ένα άρωμα κανέλα [παρφούμ λα κανέλ,δώρο από κάθε πλανόδιο σαλεπο-πωλητή] διάχυτο στην Αριστοτέλους και στα λιθόστρωτα σοκάκια του Λιμανιού.
Ένα κρύο τσουτσουχτερό με τον Νοέμβρη να φτύνει το φθινόπωρο ανεβάζοντας τα χειμωνιάτικα στάνταρ και ταπεινώνοντας το (τάχα) ζεστό σου μπουφάν
Μια διάθεση να τρέξεις, να δεις, να προλάβεις, να ξενυχτίσεις χωρίς το σώμα να μπορεί πάντα να σ’ακολουθεί

Βδομάδα Θεσσαλονίκης και Φεστιβάλ ταινιών.
πρόλαβα να το φωτογραφήσω.
ήρθε, έμεινε λίγο κι έφυγε.

16 του μηνός και το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου άνοιξε τις πόρτες του για ακόμη μια χρονιά.Την αυλαία -πέρα από την τελετή έναρξης[με μπόλικα μπαλόνια]-άνοιξε στην ουσία η πορεία του Πολυτεχνείου. Μετά απ’αυτήν, η κίνηση σε Τσιμισκή, Μητροπόλεως και λεωφόρο Νίκης άρχισε να σημειώνει τα πρώτα limit up.

πολλές γιαγιάδες στο δρόμο και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί.[δες κακία]
στην δε τελετή έναρξης και λήξης τα λουξ καπί με τις -σήμα κατατεθέν:φουσκωτό μαλλί- [υπέρ]γηραιές κυρίες, με όλο το απόθεμα από χρυσαφικά πάνω τους, έκαναν πασαρέλα.
νάζι και υφάκι κοντέσας 80χρονών!..όσο να πεις αυτές οι τελετές είναι καλή μόστρα!θαναι και ο υπουργός τι καλά! ..και να σε σπρώχνουν και στην είσοδο. Δεν ήθελε μεγάλη προσπάθεια για να δεις μπόλικες θέσεις πιασμένες από τέτοιες γύρω σου
[κακίες, λέμε κακίες]

ας παραμείνω όμως στα της πόλης:)
Τα αστικά όπως όλη την χρονιά έτσι και τώρα δεν δίστασαν να σου βγάλουν την ψυχή.
ειδικά αυτό το άτιμο το 14..τι να πρωτοπω..πρότυπο ορθής λειτουργίας αστικού συγκοινωνίας!
κρατιέμαι και δεν λέω άλλα..παρόλο που στο άκουσμα του μπορώ να βρίζω ως το πρωί.

το κέντρο της πόλης δεν άλλαξε ίσως καθόλου.μόνο έξυπνες πινελιές-λεπτομέρειες σε συγκεκριμένες γωνίες.
όταν κόντευες όμως στην πλατεία Αριστοτέλους, την χάζευες:) είτε ξένος, είτε ντόπιος.

“έλα πάρε πάρε σαλέπι ζεστό, σαλεπάκι ζεστό” ακούγεται από τους πωλητές του δρόμου σε συνδυασμό με τις φλογέρες και τα τραγούδια των κλασσικών πια trendo – ινδιάνων που τους βρίσκεις παντού.

..περπάτημα από Αριστοτέλους μέχρι το Λιμάνι και πέραν του γεγονότος ότι το δάγκωνες ,το κυκλοφοριακό σε έσφιγγε,, χτίζουν και μια υποθαλάσσια.

Οι αποθήκες στο λιμάνι (που φιλοξενούσαν επίσης χώρους προβολών) στολισμένες και έτοιμες για την περίσταση.Όπου κι αν πήγαινα, έβλεπα συνέχεια παρέες εθελοντών είτε να κάνουν διάλειμμα για καφέ είτε να τρέχουν απο εδώ κιαπό κει [και γω να μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που δεν έγινα ένας απ'αυτούς.έπρεπε να βρω μέσο..θα μπορούσα ακόμα και να δουλέψω εκει,,μούρλια χαρτζιλίκ]

Δεν μπορείς να πεις,η πόλη είναι όμορφη, πολύ όμορφη, παρόλο που κάποιος της έκλεψε την ομίχλη.Η απουσία της περίφημης “ομίχλης του Θερμαϊκού” που τα περασμένα χρόνια είχε κακομάθει τον κόσμο με τη γοητεία της,έγινε λίγο-πολύ αισθητή όπως και η ανύπαρκτη φωταγώγηση της λεωφόρου Νίκης ..δεν ξαφνιάστηκε κανείς..απλά..όσο να πεις.. μάλλον κάποιοι θα βαριούνται στον Δήμο:)

όσον αφορά τα της διοργάνωσης,
Τα ταμεία ήταν περισσότερα αυτή τη χρονιά και μπόλικος κόσμος έτρεξε να κλείσει εισιτήρια όσο νωρίς μπορούσε.πολλά προπληρωμένα εισητήρια μείναν εκτός αίθουσας καθώς συχνά ο δικαιούχος αργούσε και την θέση του την έπαιρνε άλλος..αυτός ο άλλος ,, 2-3 φορές ήμουν εγώ!Αγόρασα μια κάρτα η οποία μου ρήμαξε τα οικονομικά της εβδομάδας, αλλά είχα το πλεονέκτημα να μπορώ να μπαίνω παντού:)

Σε ένα Φεστιβάλ σήμα κατατεθέν της πόλης, όπου το μόνο που λίγο-πολύ κρίνεται παραμένει το διαγωνιστικό του μέρος (για πολλούς το μόνο κομμάτι χωρίς ουσιαστική ταυτότητα [ταυτότητα λέω,όχι αξία.] ) συχνά το κάτι τις παραπάνω το κάνουν οι ταινίες που είναι εκτός διαγωνισμού[αφιερώματα κλπ].Έτσι λοιπόν και φέτος πολύ κόσμο και “γκλαμουριά” συγκέντρωσαν τα καλοεπιλεγμένα 3 κεντρικά αφιερώματα στον Νικολαΐδη (απ’ το Ελληνικό Πρόγραμμα), τον Ναρούσε (απ’ τις Ημέρες Ανεξαρτησίας) και τον Καρονφιλ (απ’ τις Ματιές στα Βαλκάνια) όπως επίσης και στους John Sayles και William Klein αντιστοιχα από τις αίθουσες των οποίων όλοι βγαίναν ικανοποιημένοι.Το International Competition δεν συγκίνησε πολλούς εκτός από κάποιες ταινίες που είτε είχαν καλή φήμη, είτε ήταν ελληνικές, είτε είχαν έξυπνο τίτλο και σου κινούσαν την περιέργεια

Διάβασα πως η προσέλευση σε σχέση με πέρσι αυξήθηκε πράγμα ευχάριστο καθώς αρκετοί επισκέφθηκαν την πόλη από άλλες περιοχές και ξέρω πως τους άρεσε:)
για να λέμε και του θεόστραβου το δίκιο αυτό φάνηκε και από το αντιπροσωπευτικό δείγμα του Electra Palace [ξενοδοχείου 300 αστέρων στην καρδιά της Αριστοτέλους] όπου γέμισαν όλες οι σουίτες παρακαλώ.. ε τι άλλο να θέλεις

όπως και να’χει,
ήταν ωραία που πρόλαβα και είδα αρκετές ταινίες.(κάποιες από αυτές διακρίθηκαν, άλλες πάτωσαν)Είδα ταινίες που μάρεσαν άλλες λίγο, άλλες πολύ και μια καθόλου μα καθόλου[μεγάλη πατάτα!]

Ποτέ δεν είχα δώσει σημασία στο φεστιβάλ σε τέτοιο βαθμό και φέτος πραγματικά μ’άρεσε..όχι τόσο για τις ταινίες αυτές καθ’αυτές αλλά για την όλη αίσθηση που σου άφησε η εβδομάδα.
Σκεφτόμουν μάλιστα να αραδείασω όσες προβολές είδα αλλά δεν προλαβαίνω τώρα και δεν είμαι και καλός στην κριτική..
ίσως τα γράψω κάποια στιγμή στα comments.[γελάω με το πόσο άθλια επιχειρήματα βρίσκω για να ξεφύγω..]

Η γιορτή του Φεστιβαλ-γιατί για την πόλη περί γιορτής πρόκειται- έφτασε στο τέλος της. Φεστιβάλ καπούτ,οβερ.
Ομολογώ πως δεν μου έμειναν οι ταινίες..ή μάλλον μου έμειναν λίγο.δεν έτυχε να με συγκινήσει καμία..
μου έμεινε ωστόσο το περπάτημα, το κρύο, το μουρμουρητό, οι πρωινοί καφέδες στον Θερμαϊκo(the place), η φουσκωτή κυρία στο λιμάνι, ο Μάλκοβιτσς, οι καβγάδες ανάμεσα σε συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, τα γέλια,…και μια αγάπη για την πόλη μου[για την οποία χρόνο με το χρόνο αναθεωρώ..]

και του χρόνου.

p.s: Nικήτρια του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος αναδείχτηκε η ταινία “Ώριμο στάχυ” του Κινέζου Σανγκτζούν Τσάι [άκου τσάι]:)

Και του χρόνου λέμε