Steve Jobs.

Steve Jobs,ναι δεν γράφω λάθος.
Δεν θα μιλήσω για τεχνολογία..και θα μου πεις εσύ,,τότε τι σχέση έχει ο Steve?
Ο Steve πέρα από mr. Apple είναι και ένας εύστροφος και πολυμήχανος χαρακτήρας.
Το κείμενο που θα ακολουθήσει κάποιοι από εσάς [geeks ως επί το πλείστον]ίσως να το ξέρετε.
Ο Steve Jobs είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω,,ένας άνθρωπος που παραδέχομαι.Μια μεγάλη προσωπικότητα.Να λοιπόν κάποια λόγια του που με επηρέασαν

Πρίν μια βδομάδα περίπου είχα προβλήματα στη σχολή.Ήταν η πρώτη σοβαρή κρίση και το γεγονός ότι έγραψα κάποιο πράματα στο blog με βοήθησαν να ξεσπάσω[βλ. προηγούμενο ποστ:"alarm."] Αλήθεια ευχαριστώ πολύ όσους το έριξαν μια γρήγορη ματιά,όσους το διάβασαν και όσους σχολίασαν.
Όταν άρχισα να τρελαίνομαι μίλησα με τον Δ και μου έστειλε αυτό το κείμενο

Είναι ένα κείμενο που κατάφερε να με ξυπνήσει,ένα κείμενο που με βοήθησε να αναπροσανατολιστώ και να ξεκαθαρίσω τους στόχους μου.Λόγια θησαυρός που καλό είναι να τα κρατάμε μέσα μας και να μας αφυπνούν όποτε αυτό είναι αναγκαίο….

______________________________________________________________________________________

«Είναι τιμή μου να βρίσκομαι σήμερα κοντά σας σε αυτή την τελετή αποφοίτησης, σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Ποτέ δεν αποφοίτησα από κολέγιο. Για να λέω την αλήθεια , αυτή είναι η πιο στενή επαφή που είχα ποτέ με μια αποφοίτηση. Σήμερα θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό είναι! Τίποτε περισσότερο. Μόνο τρεις ιστορίες…

Η πρώτη ιστορία έχει να κάνει με τη διασύνδεση των σημείων, τα οποία φτιάχνουν τη γραμμή που ακολούθησα στη ζωή μου (η σχέση μου με το πανεπιστήμιο).
Εγκατέλειψα το Reed College ύστερα από έξι μήνες. Παρέμεινα σαν εισακτέος για άλλους δεκαοχτώ μήνες πριν παραιτηθώ εντελώς. Γιατί όμως εγκατέλειψα?
Όλα ξεκίνησαν πριν καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν μια νέα, ανερχόμενη σπουδάστρια κολεγίου και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Ένιωσε πολύ έντονα ότι έπρεπε να υιοθετηθώ από πτυχιούχους κολεγίου γι’αυτό όταν γεννήθηκα με υιοθέτησαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Εκτός από αυτό, όταν γεννήθηκα αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι! Οπότε οι γονείς μου που ήταν σε λίστα αναμονής, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας στο οποίο τους είπαν: « Έχουμε ένα απρόσμενο αγόρι, το θέλετε?» Εκείνοι δέχτηκαν αμέσως . Αργότερα η βιολογική μου μητέρα έμαθε ότι η τελικοί μου γονείς δεν είχαν αποφοιτήσει καν από κολέγιο και έτσι αρνήθηκε να υπογράψει το χαρτί της υιοθεσίας. Πείστηκε μόνο όταν λίγους μήνες αργότερα οι γονείς μου της υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε κολέγιο.

Και 17 χρόνια αργότερα πήγα σε κολέγιο. Αλλά επέλεξα ένα κολέγιο το οποίο ήταν πανάκριβο κι έτσι όλες οι οικονομίες των γονιών μου ξοδεύτηκαν για την εκπαίδευσή μου. Ύστερα από 6 μήνες δεν έβλεπα κάποιο νόημα σε όλη αυτή την κατάσταση. Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου , όπως επίσης δεν είχα ιδέα σε τι θα με βοηθούσε το κολέγιο, εκτός από το να ξοδεύω τα λεφτά των δικών μου που τα μάζευαν για μια ζωή. Έτσι αποφάσισα να αποχωρήσω και πίστεψα ότι Όλα θα τα επέλυε η δουλειά. Στην αρχή ήταν πολύ τρομαχτικό σαν σκέψη, αλλά τώρα που κοιτάζω πίσω πιστεύω ότι ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ! Τη στιγμή που αποχώρησα μπορούσα να μην επιλέγω τα μαθήματα που δε με ενδιέφεραν και να επιλέγω εκείνα που είχαν ενδιαφέρον.

Δεν ήταν Όλα εύκολα. Μιας και δεν είχα διαμέρισμα να μείνω, κοιμόμουν στο πάτωμα σε σπίτια φίλων. Επέστρεφα άδεια μπουκάλια κόκα κόλα που μάζευα για 5 cents το μπουκάλι ώστε να μπορώ να παίρνω να τρώω. Επίσης, περπατούσα 7 μίλια κάθε Κυριακή για να μπορώ να φάω ένα καλό γεύμα στο ναό Hare Krishna. Το λάτρευα! Και το να ακολουθώ την περιέργεια και το ένστικτό μου , αργότερα αποδείχτηκε ανεκτίμητο! Να σας φέρω ένα παράδειγμα:
Εκείνη την εποχή το Reed College προσέφερε ίσως το καλύτερο μάθημα στην καλλιγραφία. Μέσα από αυτά τα μαθήματα , όσοι τα παρακολουθούσαν γίνονταν πολύ καλοί στην καλλιγραφία. Επειδή είχα αποχωρήσει, δε χρειαζόταν να πάρω τα κανονικά μαθήματα και έτσι αποφάσισα να πάρω το μάθημα καλλιγραφίας για να δω πώς μπορώ να το μάθω. Έμαθα για τις γραμματοσειρές serif και san serif, και πολλά άλλα ενδιαφέροντα. Ήταν όμορφο, ιστορικό, καλλιτεχνικά λεπτό με ένα τρόπο που η επιστήμη δε μπορούσε να συλλάβει. Παρόλα αυτά, τίποτε από όσα έμαθα εκεί δεν είχε και την παραμικρή ελπίδα οποιασδήποτε πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου.
Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh , Όλα επέστρεψαν πίσω. Και τα σχεδιάσαμε Όλα στο Mac. Ήταν ο πρώτος υπολογιστής με όμορφη «τυπογραφία». Αν δεν είχα παρακολουθήσει εκείνο το μάθημα, το Mac δεν θα είχε ποτέ πολλαπλές γραμματοσειρές. Και μιας και τα Windows αντέγραψαν τα Mac, καταλαβαίνετε ότι ούτε αυτά θα είχαν τις γραμματοσειρές. Αν λοιπόν δεν είχα αποχωρήσει από το κολέγιο, δεν θα είχα παρακολουθήσει αυτό το μάθημα και σήμερα (πιθανόν) οι υπολογιστές δεν θα είχαν αυτές τις πλούσιες γραμματοσειρές. Βέβαια , όταν ήμουν στο κολέγιο ήταν αδύνατον να συνδέσω όλες αυτές τις κουκίδες για να χαράξω την πορεία μου, αλλά δέκα χρόνια μετά φαινόταν ολοκάθαρα αυτή η πορεία.

Και πάλι, εσείς δεν μπορείτε να συνδέσετε αυτές τις κουκίδες κοιτώντας μπροστά. Μόνο όταν κοιτάτε στο παρελθόν μπορείτε να το κάνετε αυτό. Οπότε, πρέπει να πιστεύετε ότι οι κουκίδες αυτές , με κάποιο τρόπο, θα συνδεθούν στο μέλλον. Πρέπει να εμπιστεύεστε κάτι, τα κότσια σας, τη μοίρα, τη ζωή, το κάρμα, οτιδήποτε! Αυτή η προσέγγιση ποτέ δε με πρόδωσε , αντίθετα ήταν αυτή που έκανε τη διαφορά στη ζωή μου.

Η δεύτερη ιστορία μου αφορά έχει να κάνει με την αγάπη και την απώλεια.

Ήμουν τυχερός γιατί ανακάλυψα τι αγαπάω σε πολύ νεαρή ηλικία. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ των δικών μου όταν ήμουν είκοσι ετών. Δουλέψαμε σκληρά και σε δέκα χρόνια η Apple εξελίχθηκε από δύο άτομα σε ένα γκαράζ σε μια εταιρία 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων , με πάνω από τετρακόσιους εργαζόμενους. Μόλις είχαμε «απελευθερώσει» την καλύτερη δημιουργία μας (το Macintosh) ένα χρόνο νωρίτερα, και μόλις που είχα πατήσει τα 30. Και μετά……απολύθηκα. Πώς μπορείς να απολυθείς από μια εταιρία που εσύ ίδρυσες? Καθώς η Apple αναπτυσσόταν, προσλάβαμε έναν τύπο που πίστευα ότι ήταν πολύ ταλαντούχος για να προχωρήσει την εταιρεία μαζί μου και για τα πρώτα χρόνια πήγαιναν Όλα καλά. Αργότερα όμως, τα οράματά μας για το μέλλον άρχισαν να διαφοροποιούνται και τελικά φτάσαμε σε διαφωνία. όταν έγινε αυτό, το διοικητικό συμβούλιο πήρε το πλευρό του τύπου. Έτσι, στα τριάντα μου, ήμουν εκτός. Αυτό στο οποίο είχα εστιάσει τη ζωή μου είχε χαθεί και αυτό ήταν καταστρεπτικό.

Ειλικρινά δεν ήξερα τι να κάνω για μερικούς μήνες. Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ για αυτή την αποτυχία μου. Όντως ήταν μια αποτυχία που με έκανε να σκεφτώ ακόμα και να αποχωρήσω από την περιοχή. Αλλά κάτι σιγά σιγά άρχισε να χαράζει μέσα μου , ακόμα αγαπούσα αυτό που είχα κάνει. Η στροφή των γεγονότων στην Apple δεν είχε αλλάξει μέσα μου την αρχική θέληση. Είχα απορριφθεί , αλλά ακόμα αγαπούσα αυτό που είχα ξεκινήσει πριν χρόνια. Και έτσι, αποφάσισα να αρχίσω ξανά.

Τότε δεν το είχα αντιληφθεί, αλλά η απόλυσή μου από την Apple ήταν το καλύτερο πράγμα που μου είχε συμβεί ποτέ!!! Το βάρος της επιτυχίας μετατράπηκε στο ανάλαφρο συναίσθημα ενός που ξεκινάει κάτι ξανά από την αρχή. Με απελευθέρωσε , και με βοήθησε να μπω σε μια από τις δημιουργικότερες περιόδους της ζωής μου.

Κατά τη διάρκεια των πέντε επόμενων χρόνων ίδρυσα μια εταιρεία με το όνομα NeXT , μια άλλη με το όνομα Pixar, και ερωτεύθηκα μια εκπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει γυναίκα μου. Η Pixar δημιούργησε την πρώτη στον κόσμο animated ταινία, το Toy Story και τώρα είναι το πιο επιτυχημένο Studio για animations στον κόσμο. Σε μια αξιοσημείωτη στροφή των γεγονότων, η Apple αγόρασε την NeXΤ , εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXΤ είναι τώρα η καρδιά της τρέχουσας αναγέννησης της Apple. Και εγώ με τη Laurene έχουμε μια πανέμορφη οικογένεια.

Είμαι σίγουρος ότι τίποτε από αυτά δε θα είχε συμβεί αν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ήταν ένα φάρμακο με πολύ πικρή γεύση , το οποίο όμως είχε μεγάλη ανάγκη ο ασθενής. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάσετε την πίστη σας! Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό το μόνο πράγμα που με έκανε να συνεχίσω ήταν αυτό που αγαπούσα αυτό που έκανα. Πρέπει να βρείτε τι αγαπάτε! Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τη δουλειά σας, αλλά και για τον άνθρωπο που αγαπάτε και έχετε δίπλα σας. Η Δουλειά σας καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας και ο μόνος τρόπος για να είστε ικανοποιημένοι είναι να πιστεύετε ότι αυτό που κάνετε είναι τέλειο. Και ο μόνος τρόπος για να έχετε μια τέλεια δουλειά είναι να αγαπάτε αυτό που κάνετε. Αν δεν το έχετε βρει ακόμα, συνεχίστε να ψάχνετε! Μην τα παρατάτε! Όπως σε Όλα τα ζητήματα της καρδιάς, έτσι και αυτό θα το καταλάβετε ότι το βρήκατε. Και , Όπως μια τέλεια σχέση, έτσι και αυτό θα γίνεται καλύτερο όσο περνούν τα χρόνια. Γι’αυτό, συνεχίστε να ψάχνετε μέχρι να το βρείτε.

Η τρίτη μου ιστορία έχει να κάνει με τον θάνατο.
Όταν ήμουν δεκαεφτά είχα διαβάσει μια επιγραφή που έλεγε « Αν ζεις την κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία σου, κάποια στιγμή θα έχεις δίκιο…» Μου έκανε εντύπωση και από τότε, τα τελευταία τριαντατρία χρόνια κοιτούσα στον καθρέφτη κάθε πρωί και ρωτούσα τον εαυτό μου: «Αν σήμερα ήταν η τελευταία μέρα της ζωής μου, θα ήθελα να κάνω αυτό που έχω σκοπό να κάνω σήμερα?» Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για πολλές συνεχόμενες μέρες, τότε ήξερα ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Το ότι είχα στο μυαλό μου ότι θα πεθάνω σύντομα , αυτό ήταν το πιο σημαντικό εργαλείο το οποίο με βοήθησε να πάρω τις πιο μεγάλες αποφάσεις της ζωής μου. Επειδή σχεδόν όλα – όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλη η υπερηφάνεια, όλος ο φόβος της αμηχανίας ή η αποτυχία – αυτά τα πράγματα εξαφανίζονται μονομιάς όταν αντικρίζεις το θάνατο, αφήνοντας να φανεί μόνο αυτό που είναι πραγματικά απαραίτητο. Το να θυμάστε ότι πρόκειται να πεθάνετε, είναι ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε την παγίδα του να σκέφτεστε ότι κάτι έχετε να χάσετε. Είστε ήδη γυμνοί. Δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσετε αυτό που λέει η καρδιά σας!

Πριν από ένα χρόνο περίπου, μου διέγνωσαν καρκίνο. Είχα μια εξέταση στις εφτάμιση το πρωί και φάνηκε καθαρά ότι είχα έναν όγκο στο πάγκρεας. Δεν ήξερα καν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι ήταν ένας τύπος καρκίνου ο οποίος είναι ανίατος και ότι δεν θα έπρεπε να περιμένω να ζήσω παραπάνω από τρεις με έξι μήνες. Ο γιατρός μου είπε να πάω σπίτι και να βάλω τις υποθέσεις μου σε μια σειρά, κάτι που αποτελεί έναν κώδικα των γιατρών στο να σε προετοιμάσουν για τον θάνατο. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να πω στα παιδιά μου μέσα σε δέκα μέρες , αυτά που είχα να τους πω στα επόμενα δέκα χρόνια. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να διευθετήσω τα πάντα ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο για την οικογένειά μου. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να πω τα αντίο μου.

Πέρασα με τη σκέψη της διάγνωσης ολόκληρη την ημέρα. Αργότερα την ίδια μέρα είχα μια βιοψία , οπού μου έχωσαν ένα ενδοσκόπιο μέσα στο λαιμό μου, και μέσω του στομαχιού μου και των εντέρων, με μια βελόνα, πήραν κύτταρα από τον όγκο. Ήμουν ήρεμος εκείνη την άρα, όταν η γυναίκα μου, η οποία βρισκόταν εκεί , μου είπε πως όταν οι γιατροί είδαν τα κύτταρα στο μικροσκόπιο άρχισαν να κλαίνε , επειδή έβλεπαν μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου η οποία ήταν ιάσιμη με χειρουργική επέμβαση! Έκανα λοιπόν την εγχείρηση και τώρα είμαι μια χαρά.

Αυτή ήταν η πιο κοντινή σχέση που είχα ποτέ με τον θάνατο και εύχομαι να ήταν και η πιο κοντινή για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας λοιπόν ζήσει αυτό, μπορώ να σας πω με λίγη παραπάνω βεβαιότητα, ότι ο θάνατος ήταν μια χρήσιμη αλλά καθαρώς διανοητική έννοια.
Κανείς δε θέλει να πεθάνει. Ούτε καν αυτοί που θέλουν να πάνε στον παράδεισο δεν θέλουν να πεθάνουν για να πάνε εκεί. Και αυτό πρέπει να ισχύει, όπως θα έπρεπε άλλωστε να ισχύει, γιατί ο θάνατος είναι κατά πάσα πιθανότητα η καλύτερη επινόηση της ζωής. Είναι ο καταλύτης της ζωής. Καθαρίζει τον κόσμο από τα παλιά και τα γερασμένα για να κάνει χώρο για τα καινούρια. Αυτή τη στιγμή εσείς είστε το καινούριο. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από τώρα, θα έχετε γίνει παλιοί και θα πρέπει να αποχωρήσετε. Συγγνώμη που γίνομαι τόσο δραματικός και κυνικός, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος, γι’αυτό μην τον σπαταλάτε ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου. Μην παγιδεύεστε στο δόγμα του να ζεις με τα αποτελέσματα της σκέψης κάποιων άλλων ανθρώπων. Μην αφήσετε τη γνώμη κάποιων άλλων να υπερκαλύψει τη φωνή που πηγάζει από μέσα σας! Και το σημαντικότερο, να έχετε το κουράγιο να ακολουθείτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας! Αυτά τα δυο , με κάποιο τρόπο ξέρουν ήδη τι πραγματικά θέλετε να γίνετε. Οτιδήποτε άλλο είναι δευτερεύον.

Όταν ήμουν νέος υπήρχε μια δημοσίευση η οποία λεγόταν «ολόκληρος ο κατάλογος της γης» , η οποία ήταν μια από τις βίβλους της γενιάς μου. Ήταν η δημιουργία ενός φίλου που λέγεται Stewart Brand όχι πολύ μακριά από εδώ. Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 60 , πριν κυκλοφορήσουν οι υπολογιστές, γι’ αυτό το λόγο είχε δημιουργηθεί από γραφομηχανές, ψαλίδια και φωτογραφικές μηχανές Polaroid. Ήταν κάτι σαν το σημερινό Google σε μορφή χάρτινου καταλόγου, 35 χρόνια πριν δημιουργηθεί το Google. Ήταν ιδεαλιστικό, ξεχειλίζοντας από τακτοποιημένα εργαλεία.

Ο Stewart και η ομάδα του δημοσίευαν διάφορες «αναβαθμίσεις» του καταλόγου και όταν τελικά πήρε μια ομαλή πορεία, δημοσίευσαν την τελική έκδοση. Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 70 και ήμουν στην ηλικία σας. Στο πίσω εξώφυλλο της τελικής έκδοσης υπήρχε μια φωτογραφία ενός πρωινού σε έναν μεγάλο δρόμο κάποιας χώρας, σαν και αυτόν που ίσως φαντάζεστε να κάνετε ωτοστόπ όσοι είστε περιπετειώδεις τύποι. Από κάτω ήταν γραμμένη η φράση : «Μείνετε πεινασμένοι! Μείνετε παλαβοί» . Αυτό ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμά τους. Μείνετε πεινασμένοι. Μείνετε παλαβοί. Και πάντα ευχόμουν αυτό στον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς βρίσκεστε στην αποφοίτηση, σας εύχομαι το ίδιο πράγμα: Μείνετε πεινασμένοι! Μείνετε παλαβοί!

Σας ευχαριστώ…»
___________________________________________________________________________________________________________

 

 

some words can be treasure
ευχαριστώ Δ.

 

και όσο για το alarm,
τώρα πλέον ….

μέχρι να μπούμε βέβαια σε νέες περιπέτειες(“_,)

πι.ες 1: Ρε γμτ θέλω έναν iMac ή MacBook αλλά έχω σχετικά καινούριο υπολογιστή οπότε δεν γίνεται τώρα,,
που θα πάει όμως θα κάνω το switch…έχουμε και τον papo που με το μπλα-μπλα του επηρρεάζει ο άτιμος!

πι.ες 2:
original text: εδώ
download[pdf] Steve Job’s speach: εδώ

cheers