alarm.

[ξέσπασμα]Η φετινή πανεπιστημιακή χρονιά ήταν περιπετειώδης για τους γνωστούς λόγους.Καθώς βλέπω το πρώτο έτος να φτάνει στο τέλος και να πλησιάζει το δεύτερο, μου βγαίνουν σκέψεις που θέλω να γράψω.
<alarm.>
Θα μιλήσω,θα μου βγουν κάποια λόγια και μετά θα ηρεμήσω

Η δυσκολία της σχολής δεν παύει να είναι μια πρόκληση και
-ομολογουμένως, όπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγω- αυτό το βρίσκω ωραίο.’Οταν ξεπερνάς τα δύσκολα γεύεσαι καρπούς.
μέχρι να γευτείς τη γλύκα,θέλεις προσανατολισμό.δεν αρκεί η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου.
Το κυνήγι των ονείρων μπορεί να πάρει πολλές μορφές και μεγάλες διαστάσεις.Αυτό θα εξαρτηθεί από το αν το κάθε όνειρο/φιλοδοξία κατέχει πρωτεύουσα -ή όχι- θέση στο μυαλό.Πέρα από αυτά όμως το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ένα αεροπλάνο που καθώς ταξιδεύει όλο πέφτει σε κενά αέρος.αυτές οι αναταράξεις δεν είναι και ό,τι καλύτερο.
Το ευαίσθητο της ιστορίας είναι ότι μιας και ο άνθρωπος δεν σταματά να ονειρεύεται,καθώς συναντά πολλά μπροστά του[όχι μόνο εμπόδια, αλλά γενικά εμπειρίες]τα όνειρα/φιλοδοξίες μπορεί να αλλάξουν όπως και η ιεραρχία αυτών.

Υπάρχουν κάποια όνειρα που διαφέρουν από το δρόμο που είμαι.όχι όλα..αλλά αυτά κάνουν κακό στα άλλα..
αναρωτιέσαι..ποιο είναι το σωστό..ποιο είναι το ιδανικό.μετά σταματάς να σκέφτεσαι, κουράζεσαι.
Θα μου πεις πως αυτό το παθαίνουν όλοι όσοι προβληματίζονται για το μέλλον.Το ξέρω.θέλησα απλά να το γράψω

Η αυτοπεποίθηση κερδίζεται από τα έργα,από τις πράξεις σου.Έτσι πως ήρθε η χρονιά δεν κατάφερα να κάνω και πολλά όπως και όλοι όσοι πέρασαν τα ίδια.
Πάνω λοιπόν που ξεκινώ να χτίζω ελπίδες για το ανερχόμενο δεύτερο έτος, έρχονται και σφηνόνονται σκέψεις και προβληματισμοί αν είμαι σε σωστό δρόμο για μένα. 

Δεν μπορείς να κάνεις σε όλα υπομονή ,μα συγχρόνως δεν μπορείς να έχεις πάντα μια απάντηση όταν την έχεις ανάγκη.
Το μέλλον είναι κάτι που δεν μπορώ να φανταστώ.Συνεχίζω τον δρόμο μου που ούτως ή άλλως είναι καλός ή κυνηγώ το κάτι άλλο[?]το άλλο θα’ναι εδώ ή θα’ναι αλλού?
δύσκολο το ένα όπως και το άλλο.Ρίσκο το ένα,ρίσκο και το άλλο.[κανένα ίχνος σιγουριάς κι αν το δεις μελλοντικα θεωρητικά ίδια αποκατάσταση.]
Στα παραπάνω λόγια απάντηση δεν υπάρχει.

Η απάντηση που ζητώ βρίσκεται στην καρδιά και ΟΧΙ στο μυαλό.Μα άλλο καρδιά και άλλο μυαλό.Δυστυχώς ή ευτυχώς[ξανά δεν ξέρω] τα 2 όργανα δεν είναι πάντα συγχρονισμένα.Το μυαλό θα στηριχτεί στη λογική την στιγμή που στην καρδιά θα υπερισχύσει το συναίσθημα.Η καρδιά είναι πυξίδα μα στα θέματα της δεν μπορείς να κάνεις συμφωνίες για εγγυημένη δικαίωση.
Μιλάμε για ντέρμπι

τι πιστεύω?
Άσχετα αν δεν μπορούμε άμεσα να το συνειδητοποιήσουμε, η αμφιβολία είναι τις περισσότερες φορές κάτι καλό.Είναι μια ξεχωριστή πινελιά.Είναι αυτή που θα επιβεβαιώσει πως δεν ζεις σε αυτόματο πιλότο και συνεχώς προσπαθείς να κάνεις κάτι σπουδαίο..
Η αμφιβολία είναι που μου θύμισε την λέξη δρόμο,τη λέξη ρίσκο.Αυτή είναι που με βασάνισε και γράφω με την ελπίδα να την απομυθοποιήσω

Είναι λογικό κατά καιρούς να ζεις με ερωτηματικά και σκαμπανεβάσματα στη διάθεση σου,ωστόσο χρειάζεται αποφασιστικότητα και καθαρό μυαλό.
κάπως έτσι εξαντλούνται τα εμπόδια στη λογική σου και καταλήγεις σε απόφαση.

 

αποφασίζω λοιπόν και συνεχίζω εδώ που είμαι.ξεσπώ και ηρεμώ.δεν θα το μετανιώσω και το ξέρω

</alarm.>