modern times.

Να λοιπόν που θα γίνει Μετρό και στην Θεσσαλονίκη,,

“Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια μεγάλη, πλούσια πολιτεία.
Οι άνθρωποι που την κατοικούσαν είχαν ονόματα ασυνήθιστα που τέλειωναν σε policy analyst, ,,project manager,, budget officer, ,specialist,, facilitator,,, consultant..
Kάθε πρωί με μάτια θολά και πρόσωπα κατεβασμένα ξεκινούσαν από κάθε σημείο του χάρτη και χώνονταν σε μικρές τρύπες ,,διάσπαρτες στην επικράτεια ,,που τους κατέπιναν και τους ξέβραζαν σε άλλες μικρές τρύπες μαζεμένες σε ένα σημείο της πολιτείας που οι αιώνες το είχαν ονομάσει “Το Εμπορικό και Επιχειρηματικό Κέντρο”.

Και οι ώρες περνούσαν,, κι αν οι άνθρωποι ήταν τυχεροί πριν ο ήλιος δύσει, με μάτια ακόμη πιο θολά και πρόσωπα ακόμη πιο κατεβασμένα ,,άφηναν να τους ξαναπιούν οι μικρές τρύπες και να τους πετάξουν στα άλλα πιο απομακρυσμένα σημεία δίνοντας τους λίγο χρόνο για να κάνουν ένα ντους και να τους ξαναρουφήξουν μαλακοί καναπέδες ή τοπικά γυμναστήρια..
Από την άλλη μεριά οι πιο άτυχοι .. παρέμεναν ατάραχοι στις θέσεις τους με μάτια ακόμα..ακόμα πιο θολά και πρόσωπα ακόμα… ακόμα πιο κατεβασμένα και σχημάτιζαν το νούμερο του κεντρικού delivery για ένα ακόμη ready meal.

Και μια μέρα ξεκίνησε μία φήμη… που απλώθηκε από στόμα σε στόμα κι από mail σε mail ώσπου χάιδεψε τ’ αφτιά μου και την έμαθα κι εγώ,,,,, πως ένας βιολιστής ξακουστός, ο πιο ξακουστός της γενιάς του κατέβηκε ένα πρωί σε μία από αυτές τις τρύπες.
Δε φορούσε το γυαλιστερό σακάκι που φορούσε στα κοντσέρτα που μάζευαν σοφούς κι ευγενείς και κόστιζαν κάμποσους παράδες, αλλά βρώμικο τζην και καπέλο του μπέηζμπολ…
Πέρα απ΄όλα αυτά στο χέρι του μπορούσες να δεις κάτι ξεχωριστό..
Κρατούσε ένα όργανο, φτιαγμένο από έναν κατασκευαστή βιολιών ξακουστό, τον πιο ξακουστό της γενιάς του, αυτόν που απλά ήξερε.
Στάθηκε εκεί, εμπρός στους ανθρώπους με τα αλλόκοτα ονόματα και τα θολά μάτια και τα κατεβασμένα πρόσωπα και τα σημαντικά meeting στα οποία έπρεπε να παρευρεθούν σε μία ώρα και άρχιζε να παίζει μουσική.
Μια μουσική που ήταν από τις καλύτερες μουσικές που έχουν ποτέ γραφτεί, από ένα συνθέτη ξακουστό, τον πιο ξακουστό της γενιάς του…..”

 

Τι συνέβη, λοιπόν?

Σταμάτησαν οι άνθρωποι με τα αλλόκοτα ονόματα και τα θολά μάτια και τα κατεβασμένα πρόσωπα?

Μπάαα…